Terugblik op 2017

Het einde nadert van 2017. Voor mij een bewogen jaar met een uit- en intrekkende zoon. Het grote loslaten, de tranen op de raarste momenten (bijvoorbeeld wanneer ik automatisch het favoriete brood van mijn zoon pak), het oprapen van het leven met zijn tweeën, wennen aan de vrijheid, lege wasmanden en een woonkamer die er aan het einde van de dag nog net zo opgeruimd uitziet als aan het begin van de dag… en dan plots ziet dat leven er weer heel anders uit. De badkamer dagelijks weer een smeerboel, overal kleren rondslingeren (vooral in de wasmand), dan toch dat brood maar weer kopen waar ik net afscheid van had genomen. Het leven is weer vol. Gezellig vol. Het gevoel dat ik vooral nog even wil genieten van de laatste maanden dat hij bij mij is, viert hoogtij.

Dat is een gevoel wat ook opgeroepen wordt in de media. Genieten van elkaar, warmte en liefde zenden. Dus daar zal dit gevoel ook wel voor een deel  vandaan komen.  Daarbij vergeet ik dan gemakshalve maar even alle strijd die ik innerlijk ervaar wanneer ik voor de zoveelste keer de troep moet opruimen terwijl ik eigenlijk gewoon aan mijn werk wil. “Ik werk”,  vertel ik de kinderen regelmatig. “Ik werk hard en veel!” “Daar plukken jullie ook de vruchten van”,  tier ik als het me even te veel wordt, wanneer ze op de bank zitten te luieren en de kopjes om hun heen opgespaard worden.  Tegelijkertijd weet ik ook dat het mijn onmacht is om een balans te vinden tussen werk en moederschap die deze woorden uit mijn mond laat komen. En die balans zal ik wel nooit vinden. Het afgelopen jaar heb ik ervaren hoe ik me volledig op mijn werk kon richten. Maar moederschap is voor het leven.  Natuurlijk wil ik bij mijn kinderen zijn wanneer het nodig is. Natuurlijk rol ik nog steeds de rode loper uit wanneer ze ergens om vragen, wat ik kan geven. Ik zie mijn moeder hetzelfde doen. Zijn mijn kinderen dan verwend? Ben ik verwend? Wanneer je naar mijn kinderen kijkt vanuit het milieu van armoede en tekorten,  dan ‘Ja’ ze zijn enorm verwend. Het zijn Lucky Bastards om het op zijn Engels te zeggen.

Terwijl de berichten over licht en naastenliefde  mijn tijdlijn van facebook vullen, bemerk ik bij mezelf wrevel. Ik luister aandachtig naar de gedachtes die gestuurd worden door de wrevel.  Zinnen als: Ja jemig, waarom nu? En hoe dacht dat je dat dan voor elkaar te krijgen als we nog niet eens onszelf liefhebben? Je dacht zeker dat dit mogelijk was terwijl je jezelf niet accepteert? Ik geef de wrevel vrij spel en ontdek prachtige volzinnen waarin ik mezelf afkeur en dit even heerlijk kan projecteren op de fraaie boodschappen die langs mijn tijdlijn komen. De gedachten die het langst blijven en het uitgebreidst langs komen zijn het interessants. Ik voel de boosheid borrelen en ik zou iedereen op die tijdlijn wel even willen zeggen dat ze meer van zichzelf moeten houden. Niet mogen maar moeten!  Wat een geweldig cadeau zo op het eind van 2017! Ik heb nog  9 uur de tijd om lief te zijn voor mezelf en ook zelf te gaan geloven dat ik van 2017 een goed jaar heb gemaakt met mijn tekortkomingen, boze buien en eigenaardigheden. Want die horen er ook bij in 2018!