Van spelend kind naar masker (deel 4)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Boosheid

Stel je voor dat er op het moment van het trauma niemand aanwezig was die de baby kon troosten. Het kind huilt om hulp maar er komt niemand. Of mama of papa komen wel en pakken de baby wel vast maar het voelt nog steeds niet veilig. Misschien zijn papa en mama met hun hoofd wel bij hele andere zaken dan de baby? Of misschien is papa of mama wel boos terwijl ze de baby vasthouden. Beidde opties maken dat de baby zich niet veilig kan gaan voelen. Op het moment dat de veiligheid niet hersteld wordt, slaat de baby door in boosheid. Boosheid om het niet gezien of gehoord worden. De boosheid richt zich dus op de ouders die het kind niet horen. In dit voorbeeld van een baby is boosheid misschien een beetje lastig te plaatsen. Maar stel je eens voor dat we al over een peuter praten. De peuter is de wereld aan het ontdekken. Hij klimt op de bank en roetsjt van het kussen af. Dit heerlijke baasje stoot daarbij met zijn koppie tegen de tafel en laat daar nu net een prachtige vaas met bloemen op staan. De vaas valt en de bloemen en het water liggen over de vloer. Op dat moment komt mama binnen en ze ziet de ravage. Haar aandacht gaat op dat moment naar de vaas en de bloemen die stuk op de grond liggen. Terwijl ze naar de huilende peuter loopt om hem te troosten voelt ze ook dat het even genoeg is geweest voor vandaag. Haar frustratie over de puinhoop en de geknakte bloemen is op dat moment zo groot dat ze niet de veilige haven voor de peuter kan zijn. De peuter voelt geen veiligheid en zijn roep om hulp slaat om in boosheid. Waarom ziet mama niet dat hij pijn heeft? Waarom ziet mama niet dat hij geschrokken is? In zijn boosheid duwt hij heel hard tegen mama’s armen en wurmt zich los. Boos als hij is gaat hij op de grond liggen en heel hard huilen. Als mama hem wil vastpakken duwt hij haar nog verder weg. In boosheid duw je mensen weg. Je zet je grens. Tot hier en niet verder. Boosheid is een enorm krachtige energie die iedereen letterlijk wegduwt uit jouw energie.

Zolang de veiligheid hersteld wordt in de vorige stap blijft het kind een spelend kind. Wanneer de veiligheid niet hersteld wordt, stapt het kind door in het proces en is er geen weg meer terug naar het spelende kind. Vanaf nu is het onomkeerbaar dat het kind een masker creëert.