Twee prachtige blauwe ogen kijken me vanaf de foto stralend aan. Het is duidelijk een schoolfoto. Dit vijf jarige meisje spat van de foto af. De nietszeggende achtergrond versterkt dit alleen maar. Wat een kracht en wat een wijsheid straalt dit meisje uit. De ogen dagen de fotograaf uit. Er zit een ondeugende speelsheid in waarmee ze tegen de fotograaf lijkt te zeggen ‘doe je dit nu echt omdat je het leuk vindt?’

Ik kijk naar de moeder die me deze foto laat zien. Moeder straalt niet half de kracht uit die de dochter van nature bezit. De moeder is duidelijk moe. Moe van een gevecht wat ze niet kan winnen. Een gevecht wat zich afspeelt tussen haar en haar dochter. Haar eigenwijze dochter die niet wil luisteren.

Ze gedraagt zich niet zoals het hoort

Haar pogingen om haar dochter om te toveren in de volmaakte dochter worden neergeslagen door de kracht waarmee dit meisje haar eigen weg volgt. Ze laat zich niet afleiden door de begrenzingen van haar moeder. Echter dat is alleen maar het verhaal, de buitenkant. Het werkelijke gevecht is het gevecht van de moeder met zichzelf. Moegestreden maar nog niet klaar om op te geven vecht deze moeder al vijf jaar met haar hoge waarden en normensysteem, het ‘zoals het hoort’ idee. Keer op keer wordt de moeder geconfronteerd met zichzelf. Ze heeft het gevoel dat ze faalt als moeder. Haar dochter doet niet wat ze zegt en lijkt volledig haar eigen weg te gaan.
Ze gedraagt zich niet zoals het hoort. Elke dag hebben ze ruzie om de kleinste dingen.“Trek een jas aan het is koud buiten”. “Drink je melk op dat is gezond.” “Niet op de straat fietsen dat is veel te gevaarlijk

De gave om mensen te raken

Saartje, vijf jaar oud. Een blonde engel met een bijzondere gave. De gave om mensen te raken, diep in hun hart. De gave om mensen te doen twijfelen over hun aangeleerde structuren, waarden en normen. De gave om mensen te motiveren werkelijk te leven vanuit de diepere kern van wie zij zijn en de mogelijkheden die zij in zich hebben. Vijf jaar oud en dan al zo’n invloed hebben op je omgeving dat zal niet meevallen. Gelukkig weet Saartje hier niets van af. Saartje is onbewust van wat zich allemaal om haar heen afspeelt en alle beroeringen die ze veroorzaakt.

Ze doet altijd moeilijk

Vaak pikt ze gedachten op die onbewust bij de grote mensen aanwezig zijn. Deze gedachten spreekt ze dan uit. Hierdoor lijkt ze ontzettend wijs. Haar woorden zijn soms zo treffend, zo to the point, dat de meeste volwassenen ze liever niet zouden horen en ze ook snel wegwuiven onder het mom van: “Oh Saartje weer”en “Saartje doet altijd moeilijk.” Saartje onbewust van de ravage om haar heen, speelt gewoon lekker verder. Ze begrijpt helemaal niets van die grote mensen wereld.

Ze is een kind van deze tijd

Saar is een kind van deze tijd. Ze is intuïtief sterk waardoor ze heel goed kan aanvoelen wat wel en wat niet bij haar past. Bijvoorbeeld het eten. Ze weet wat goed is voor haar lijfje. Dat voelt ze gewoon en als het niet goed voelt dan eet ze het ook niet, al wordt haar moeder nog zo boos. Saar weet ook heel goed wat ze leuk vindt, maar als ze iets niet leuk vindt dan doet ze het niet.

Overladen met prikkels

Als je intuïtief zo sterk bent dan is het soms lastig om dingen te doen die niet goed voelen, die niet bij je passen. Dat voelt dan zo verkeerd dat het hele lijfje van Saartje in opstand komt, daardoor lijkt ze heel eigenwijs en is het net of ze niet luisteren wil. Eigenlijk zorgt Saartje heel goed voor zichzelf. Veel beter dan Saartjes moeder voor zichzelf zorgt. Saartje voelt vaak dat haar moeder dingen doet die ze helemaal niet leuk vindt. Soms komt Saartje in opstand omdat haar mama dat niet doet. Ze voelt dan gewoon dat ze tegengas moet geven. Maar waarom ze dat doet? Dat weet ze niet. Saartje voelt ook goed de stemming van andere mensen aan. Als mama boos is dan wordt ze helemaal rood. Saartje wordt daar heel onrustig van. Ze kan dan niet goed meer opletten. Saartje voelt dan zoveel dat ze er geen wijs meer uit weet. Soms gaat er dan wel eens iets mis in de communicatie. De moeder van Saartje denkt dat ze haar boosheid niet aan Saartje laat zien en ze begrijpt op dat moment dan ook niet waarom Saartje zo dwars gaat doen. Saartje heeft echter geen idee dat ze dwars doet. Ze wordt gewoon overladen met prikkels en dit is de manier waarop ze dat ellendige gevoel kwijt kan.

Kinderen van deze tijd

Saartje is gewoon Saartje, een kind van deze tijd. De wereld verandert, de mens evalueert verder en dat is misschien wel het duidelijkst te zien bij onze kinderen. Kinderen reageren nog puur en zonder aangeleerde manieren. Bij het kind zien we onze eigen mogelijkheden terug, ware het niet dat wij als volwassenen wel eerst de aangeleerde maniertjes weer af moeten leren.

De kinderen van deze tijd staan dichter bij hun authentieke zelf maar verder af van hun analytisch vermogen om de visie van de maatschappij te kunnen begrijpen en er mee om te kunnen gaan. Doordat deze analytische manier van denken vaak indruist tegen het gevoel van het kind wordt het allemaal nog lastiger te begrijpen. Denk daarbij aan ons schoolsysteem en ons zorgsysteem. Als je als ouder niet in staat bent om erop te vertrouwen dat je kind zich op zijn tijd en op zijn manier ontwikkeld dan kom je samen met jouw kind onder grote druk te staan.

Reacties op spanning

Saartje houdt zich staande door dicht bij zichzelf te blijven en niets te doen wat afwijkt van haar gevoel. Dit levert heel wat strijd op met haar moeder waardoor ze veel spanning opbouwt wat zich weer manifesteert in heel druk gedrag. Sommige kinderen passen zich makkelijker aan de wil van de ouder/maatschappij aan. Omdat dit tegen hun gevoel in gaat, bouwen ze toch een spanning op. Deze spanning kan er op verschillende manieren uitkomen. Sommige kinderen trekken zich terug in hun eigen wereldje, anderen kinderen krijgen woede aanvallen en weer andere kinderen krijgen lichamelijke klachten. Zo reageert ieder kind op zijn eigen manier. Wat alle kinderen gemeen hebben is dat ze op een intuïtieve wijze in de maatschappij staan, leren en spelen. Echte kinderen van deze tijd dus, net even anders dan hun ouders.

Als de reactie van het kind op de onbewuste signalen van de ouder tot ongewenste situaties leidt, gaat de ouder tegengas geven. De ouder gaat opvoeden. Hierdoor komt het kind tussen twee vuren te liggen. Aan de ene kant moet het het innerlijk kind van de ouder tevreden stellen en aan de andere kant moet het de volwassen ouder tevreden stellen. Doet het kind het goed voor de volwassen ouder, dan voelt het kind druk van het innerlijk kind van de ouder. Doet het kind het goed voor het innerlijk kind, dan begint de volwassene druk uit te oefenen. Voor een kind kan dit tot lastige situaties leiden die zich grotendeels onbewust afspelen. Ik zal een voorbeeld geven uit mijn praktijk.

Moeder en puberdochter

Moeder en haar puberdochter zijn zeer verbonden met elkaar. Puberdochter vindt het moeilijk om richting te geven aan haar leven. Op tijd op school komen, huiswerk inleveren en nu, zo vlak voor de examens, de benodigde spullen in te leveren om te kunnen slagen. Moeder maakt zich zorgen en wil graag dat dochterlief slaagt. Moeder heeft hier veel voor over en legt een behoorlijke druk op haar dochter om haar op gang te helpen haar spullen in te leveren. Dochter zelf laat weinig initiatief zien. Wat hier op een onbewust niveau meespeelt is dat de moeder vanuit een traumatische ervaring in haar jeugd haar dochter ‘extreem’ wil beschermen. Hierin omarmt ze haar dochter en geeft weinig ruimte tot eigen initiatieven. Terwijl ze aan de andere kant, bewust, ook graag zou zien dat haar dochter de draad van haar leven zelf oppakt. Zowel bewust als onbewust voert ze druk uit op haar dochter waardoor dochterlief vast komt te zitten. Dit is een typisch voorbeeld waarbij de Reversie Methode uitkomst kan bieden.

Wat doet de Reversie Methode?

De Reversie Methode staat voor het terugdraaien van de tijd. Doordat de kinderen van deze tijd veel intuitiever zijn, pikken ze makkelijk onbewuste signalen van de ouder op. Hierdoor is de kans groot dat juist die onbewuste signalen de opvoeding bepalen. Simpel gezien is het dan het innerlijk kind van de ouder – dat vaak niet ouder is dan tien jaar – die de opvoeding bepaald en niet de volwassen ouder zelf. Met de Reversie Methode gaan we op zoek naar de trauma’s die onbewust zo’n grote rol spelen in de opvoeding. Door de ouder te helpen de traumatische jeugdervaring te verwerken, zal het innerlijk kind helen en minder nadrukkelijk aanwezig zijn.

In het voorbeeld van hierboven zal de moeder minder beschermend worden, hierdoor krijgt de puberdochter de kans om zelf haar weg te zoeken.

Meer weten over de Reversie Methode en het Innerlijk kind? Kijk eens bij de workshops naar het aanbod om met deze materie aan de slag te gaan.

Op werkgebied heb ik het gevoel dat cliënten mij persoonlijk aanvallen wanneer ze de regels van het werk overtreden. Ik maak alles persoonlijk zodat ik daarna mijn woede en frustratie op ze kan botvieren. In mijn hoofd weet ik echt wel dat het niet persoonlijk is. Echter, op zo’n moment maakt mijn hoofd kortsluiting en dan ben ik niet meer voor reden vatbaar. Ik scheld mensen letterlijk uit en apparaten vliegen tegen de muur of de grond. Ik heb het afgelopen jaar al twee nieuwe telefoons moeten bestellen!”
Een mooie ingang voor een innerlijk kind sessie. Niet de boosheid maar het gevoel eronder is hier van groot belang. Wat maakt dat deze cliënt zich niet gezien of gehoord voelt door zijn omgeving? We komen er al snel achter dat onder dit gedrag een heel klein kind schuilgaat. Een jongetje van drie dat in de box zijn handen uitstrekt in het verlangen opgetild en gekoesterd te worden. Een innerlijk kind dat door een tekort aan aandacht niet heeft kunnen opgroeien tot de volwassen man die nu voor me zit.

Een schreeuw om aandacht

Natuurlijk is een ander deel van deze man doorgegroeid en ontwikkeld tot een volwassen man met een volwassen bestaan; een goede baan, vrouw en kinderen en een rijk sociaal leven. Echter onder de oppervlakte is een drie jarig jongetje aanwezig wat letterlijk schreeuwt om aandacht. Het beeld van het jongetje is zo indringend dat mijn cliënt tranen in zijn ogen krijgt. Hij verteld over zijn jeugd. Twee ouders die hard moesten werken om de winkel te laten draaien. Een moeder die naast het huishouden ook veel zelf in de winkel stond. Ze hadden het zwaar en hadden gewoon geen tijd voor hem. De box was een makkelijke uitkomst.

De kracht van boosheid

Mijn cliënt zucht berustend. Er is geen spoortje boosheid te vinden in zijn stem of in zijn fysiek. Logisch dat hij zelf nooit de connectie heeft gelegd tussen het behoeftige kind in hem en zijn boosheid. Om helderheid te verschaffen leg ik mijn cliënt uit dat elk kind boosheid voelt wanneer er niet voldaan wordt aan zijn natuurlijke verlangens als geborgenheid, liefdevolle reflectie, zorg etc. Deze boosheid is vaak zo groot dat het voor het kind zelf bedreigend overkomt. Immers boosheid is naar buiten gericht en maakt dat je mensen van je afduwt. Terwijl de behoefte juist is om gezien en opgepakt te worden. De boosheid slaat dan ook al snel om in schuldgevoelens. De kracht van de boosheid wordt daarbij naar binnen getrokken om verwoestende overtuigingen en schuldgevoelens te creëren.

Hoe ontstaat een innerlijk kind

Het kind zal hier aan zijn natuurlijke eigenwaarde gaan twijfelen met overtuigingen als: ‘Ik ben te veel of ik ben niets waard.’ Hierdoor wordt het weer een ‘lief’ kind en is de kans groter dat zijn ouders hem liefde gaan geven. Vaak komen hier ook vergoelijkende gedachten omhoog als: ‘Zij hebben het ook druk. Ze kunnen er ook niets aan doen dat ze geen tijd voor mij hebben.’ Dit is het moment dat er een afgescheiden deel in het kind ontstaat die nooit ouder zal worden in zijn gedrag, denken en handelen dan dat moment. Dit kindsdeel zal blijven vechten om gezien te worden met al zijn kinderlijke vermogens. De rest van het kind groeit echter verder en wordt volwassen.

De volwassene zal ongemerkt van het kindsdeel in hem zijn uiterste best doen om zich aan te passen om de overtuiging die hij gecreëerd heeft niet te voelen. Zo kan het gebeuren dat mijn cliënt aan de ene kant een heel boos kind is en aan de andere kant een keurig aangepaste volwassene. Elke aanwijzing op het vlak dat hij niet gezien wordt, maakt dat het driejarig kind in hem naar boven komt. Vechtend alsof zijn leven er van af hangt, terwijl de volwassene in hem alles keurig weet te rechtvaardigen.

Geef het innerlijke kind de ruimte

Mijn cliënt knikt begrijpend. Het kwartje valt. Zijn boosheid naar alles en iedereen die hem niet lijkt te zien of horen komt vanuit dit kleine jongetje. De eerste stappen naar heling worden gemaakt wanneer hij begrijpt dat het jongetje alle recht heeft om boos te zijn op zijn ouders. Dit jongetje is te kort gekomen en heeft niets aan de verzachtende omstandigheden waarin de ouders zaten. Het enige wat hij wil is gewoon boos zijn. Boos mogen zijn, van zijn ouders, zijn volwassen ik en van zichzelf. En dat is wat de volwassen man in mijn cliënt zijn kleine kindsdeel van nu af aan gaat toestaan. Gewoon door dit jongetje de ruimte te geven zijn boosheid te ventileren door op een kussen te slaan of door hem een boze brief naar zijn ouders te laten schrijven – zonder deze te versturen. Wanneer het kind in hem zich gehoord en gezien voelt, zal de behoefte van het kind om om zich heen te slaan sterk verminderen. Zo groeien kindsdeel en volwassene naar elkaar toe en geven elkaar wat ze nodig hebben.

Workshop Innerlijk Kind

Meer weten over het ontstaan en contact maken met een Innerlijk Kind? Van 15 t/m 17 juni vindt bij Djoj in Rotterdam de driedaagse workshop Innerlijk Kind plaats. Kijk hier voor alle informatie!

Na vier weken een vakantie vierende dochter van 15 in huis te hebben gehad, sleept mijn tong over de straatstenen. Aan de zelfreflectie ligt het niet, maar aan de verruiming van mijn waarden en normen (Oh hemel, als dat maar goed gaat!) en het daarbij gevraagde uithoudingsvermogen (Je kunt net zo goed tegen de straatstenen praten!) mag nog hard gewerkt worden.

Grenzen

Dochterlief heeft grenzen nodig en laat ik daar nu niet zo goed in zijn. Het gevolg is dat elke afspraak aan alle kanten moet zijn dichtgetimmerd. Wanneer dan blijkt dat er een zwakke plek in mijn hekwerk zit, weet mijn dochter die te vinden. Dat op zich is echt een wonder wanneer je kijkt naar de hoeveelheid spullen die ze dagelijks ‘kwijt’ is.

Voelsprieten

In de pubertijd heeft ze echter twee voelsprieten ontwikkeld waarin ze feilloos elke ontsnappingsclausule in mijn zorgvuldig dichtgetimmerd hekwerk weet te vinden. Zo komt het dat ik ‘s avonds om half 4 onder mijn raam duidelijke afscheidsgeluiden hoor van haar en haar vriendje. (“Ik had toch gevraagd of ik uit mocht?”) of sta ik om 3 uur ‘s nachts tijdens mijn nachtelijke toiletronde oog in oog voor een op de bank in slaap gevallen dochter met vriend. (“Ik was wel om 1 uur binnen, hoor.”)

Vriendjes

En dan een vriend van achttien waarmee ze zelfs met dertig graden nog opgesloten in haar kamer vertoefd. Gordijnen worden demonstratief dichtgeschoven (“Anders schijnt de zon in mijn televisie, mam.”) Mijn jongste zoon van elf jaar maakte laatst de opmerking: “Het lijkt wel of hij (het vriendje) elke keer snel zijn broek omhoog trekt als ik boven kom!” Dan ben ik toch weer opgelucht als ik met dezelfde dertig graden ‘zomaar’ op de kamer naast mijn dochter moet zijn en de deur van haar kamer wagenwijd open tref!

Puberjongens

Nee, dan een puberjongen! Over een jongen hoef je je minder zorgen te maken zei mijn moeder altijd. Mijn puberjongen rijdt met zijn snorfiets zonder helm (want dat is nu juist zo fijn van een snorfiets!) rustig 65 km per uur. (“Maar wel buiten de bebouwde kom. Je denkt toch niet dat ik gek ben!!”) Deze puberjongen die met kop en schouder boven mij uitsteekt, slaat me af en toe joviaal op mijn schouders. Hij gebruikt hierbij de geruststellende woorden: “Het komt allemaal wel goed, mam.” En gelukkig statistisch gezien loopt deze moeilijke periode voor de meeste jongeren goed af.

Begrip

Belangrijk in deze periode is dat je als ouder een beetje begrip hebt voor het kind wat grip probeert te krijgen op het leven. De hersenen maken in deze periode een hele belangrijke ontwikkeling mee wat gepaard gaat met een stuk bewustwording die gekenmerkt wordt door de vraag: Wie ben ik?

Eigen identiteit

In de zoektocht naar een eigen identiteit moet de puber los komen van de waarden en normen van het gezin om zo zijn eigen visie op het leven te gaan creëren. Een moeilijke en angstige tijd waarin alle veiligheden die het kind in het gezin verworven heeft worden losgelaten. De angst die dit veroorzaakt wordt vaak overschreeuwd. Wanneer je door de façade van overmoed en arrogantie heen kunt kijken zijn pubers eigenlijk best heel leuk! Uitputtend maar leuk!

Het lammetje zag wel dat ze het goed hadden, maar de leegte die hij van binnen voelde, deed hem verlangen naar iets anders…

De kleur van je hart

Z’n neefje had een groen hart, hij zorgde voor de bloemetjes en het gras. Z’n zusje had een geel hart, zij was altijd bezig met eerlijkheid en rechtvaardigheid in de wei. Z’n kleinste zusje had een rood hart; ze was zo liefdevol dat ze een voorbeeld was voor anderen. Z’n broer had een blauw hart, hij was zo sterk en zelfverzekerd dat hij altijd werd gevraagd te helpen bij moeilijke klusjes.

Het doorzichtige hart van het lammetje moest worden ingekleurd en daarvoor had hij alle kleuren van de regenboog om uit te kiezen. Maar het lammetje wist niet goed wat bij hem paste. ‘Wie ben ik?’ vroeg hij zich af.

Toen op een dag de veewagen kwam om een overleden tante op te halen, glipte het lammetje zonder besef van wat het betekende de wagen in. De andere schapen ontdekten pas een half uur nadat de wagen was verdwenen dat het lammetje verdwenen was. Wat zou er met hem gebeurd zijn? 

Het lammetje zat in de veewagen en droomde dat hij naar India of Marokko zou gaan. Wat een spannend avontuur was dit, dacht hij. Toen de veewagen stopte, glipte het lammetje naar buiten, de wijde wereld in! Hij zag om zich heen een groene wereld, met gras zo mooi als hij nog nooit had gezien en bomen met fruit erin. Hij proefde van de vruchten en ze bleken bijzonder heerlijk te zijn van smaak… mmmmmmm……

Hij hoorde een vreemd geluid dichterbij komen en verstopte zich achter een struik. Hij zag een groot zwart beest met een reusachtige kop, die statig over de weg liep, klik-klak, klik-klak… Het lammetje was diep onder de indruk. Toen het beest voorbij was, besloot het lammetje verder op reis te gaan. Hij nam nog een hapje van zo’n overheerlijke vrucht en vervolgde zijn weg langs een grindpad en kwam bij een beekje. Het stroomde naar rechts. Lopen naar het einde van zou wel een paar uur duren. Hij gooide een takje in het water en zag hoe snel het takje verdween in de verte. Hij gooide nóg iets, en weer gebeurde hetzelfde.

In het riet zag hij een mandje, zo groot dat het lammetje er zelf in zou passen. Hij duwde het mandje van de kant af en rende zo hard als hij kon en sprong richting de mand, hierbij z’n ogen stijf dicht knijpend. Oei, wat was dit spannend!!

Het lammetje dobberde even later over het beekje in z’n mandje langs bloemenvelden met alle kleuren van de regenboog. Hij viel in slaap en droomde over al deze kleuren. Groen- liefde voor de natuur, geel – liefde voor rechtvaardigheid, rood- liefde voor anderen en voor alles, blauw – liefde voor zichzelf en kracht.

Plots werd hij wakker gemaakt door een luid kabaal; het klonk als het geroep en geblaat van zijn familie. Hij keek op en zag de weide met zijn broertjes, zusjes, moeder en tantes. Het beekje was uitgekomen bij de wei, zijn thuis.

Iedereen was blij om het lammetje weer terug te zien en wilden alle verhalen horen over z’n grote avontuur. Het was fijn om thuis te zijn, dacht het lammetje, maar in z’n dromen bleef hij steeds nieuwe avonturen beleven. Dat was zijn Kracht!!

En de kleur van zijn hart die was niet langer doorzichtig, zijn hart bevatte alle kleuren van de regenboog!

Mijn dochter van 6 heeft erg veel moeite met het zindelijk worden. Niet met het plassen, dat doet ze al heel lang netjes op de wc. Nee ze heeft regelmatig ongelukjes met de grote boodschap. En daar kan ze dan ook gerust een halve dag mee rond blijven lopen. We worden er soms wanhopig van en weten even niet meer hoe hier mee om te gaan. Belonen werkt niet, straffen werkt niet. Negeren lijkt nog het beste te werken, maar dat is soms zo moeilijk bij de zoveelste vieze stinkende poepbroek. Daarnaast hebben mijn man en ik er ook wel regelmatig woorden om. Ik ben van mening dat boos worden niet helpt, maar vanuit zijn onmacht kan hij eigenlijk niet anders meer dan boos reageren. Als we vragen waarom ons dametje nou telkens in haar broek poept krijgen we niet echt een antwoord. Hoe kan het nou toch dat ze – slim als ze is – telkens in haar broek poept?

Ontwikkeling van zelfstandigheid

Je dochter is zes jaar oud. Dat betekent dat ze in de ontwikkeling van zelfstandigheid zit en daarnaast is ze nog volop in ontwikkeling om controle te krijgen over haar lijfje. Beide ontwikkelingen kunnen de oorzaak zijn van haar ongelukjes.

Ontwikkeling van zelfstandigheid; deze ontwikkeling begint zo rond het 2e jaar en houdt in dat ze een kleine IK bewustzijn gaan ervaren. Ze gaan leren dat ze een persoonlijkheid zijn. Ze zijn een iemand, een IK. Voor die tijd waren ze een onderdeel van het groter geheel. Voeren ze mee op de zee van het gezin en hadden ze niet het bewustzijn dat ze daar actief deel van uit konden maken.
Tijdens deze ontwikkeling voelen ze een innerlijke behoefte om zichzelf op de wereld neer te zetten als individu. Omdat een 6 jarige nog fysiek is ingesteld zal elke vorm van beperking die de zelfstandigheid in de weg staat, op fysieke wijze worden aangegeven. Het ene kind weigert te eten, de ander spuugt alles weer uit, de een plast in zijn broek en de ander poept in zijn broek. Ze kunnen op deze wijze hun behoefte om gezien te worden manifesteren. Wellicht voelen ze dat ze te weinig ruimte krijgen van hun directe omgeving om hun innerlijke behoefte aan zelfstandigheid vorm te kunnen geven.

Ontwikkeling om controle over hun lijfje te krijgen

Vanaf de babytijd tot de adolescentie is een kind bezig ‘bezit’ te nemen van zijn lichaam. Dat is een belangrijke ontwikkeling. Door een uitdrukking als ‘ik zit goed in mijn vel’ of ‘ik zit niet lekker in mijn vel’, kun je uitmaken dat ‘in je vel’ zitten nog niet zo makkelijk is. Kinderen van zes jaar krijgen steeds meer mogelijkheden om controle over hun lichaam te hebben. Al zullen ze op het schoolplein nog steeds een wervelwind aan armen en benen zijn, hun ledematen lijken ze aardig onder controle te hebben.
Hun lichaam doet wat ze van het lichaam vragen. Elke kleine beweging is echter aangeleerd. In hun hersenen is een pad ontstaan die ze aanspreekt wanneer ze willen lopen, fietsen, rennen. Dat dit niet zomaar gebeurd maar een kwestie is van langdurig oefenen blijkt wel uit de eerdere fase van het kind waarin je kunt zien hoe veel moeite het kost om een arm naar een speeltje te brengen of later om een puzzel stukje op de goede plek te krijgen.

Intensieve aandacht en oefening

Elke stapje dat ze maken om controle te krijgen over hun lichaam gaat gepaard met intensieve aandacht en oefening. Op deze manier leren ze ook hun sluitspieren beheersen. Je kunt je voorstellen dat in het spel hun aandacht wel eens kan verslappen waardoor deze ongelukjes kunnen gebeuren. Pas wanneer ze zich zelf bewust worden van het vies zijn, zijn ze klaar om hier aandacht aan te besteden. Schaamte komt in veel gevallen omhoog wanneer ze zich bewust worden van hun omgeving. Deze schaamte helpt hen alert te zijn.

Echter het hangt ook af van de directe omgeving (ouders verzorgers) hoe ze reageren op de ongelukjes. Als de reactie die ze gekregen hebben hun behoefte aan gezien worden bevredigd, dan wordt dit ongelukje al snel een behoefte die ze in stand willen houden.

Los daarvan kent het lichaam ook veel ‘geborgen’ gebreken waardoor er een fysieke oorzaak zou kunnen zitten in de controle over hun sluitspier.
Dus even in volgorde:
1. Kijk eerst of het kind voldoende mogelijkheden heeft om deze zelfstandigheidfase goed te doorlopen. Krijgen ze voldoende ruimte van hun directe omgeving. Dit zal per kind verschillend zijn dus het is goed om per kind te kijken naar hoeveel ruimte het nodig heeft.

2. Check of het kind zichzelf bewust is van dat het vies is. Als die schaamte zich nog niet ontwikkeld heeft, bereik je als ouder ook niet veel met mopperen.

3. Neem je eigen houding ten aan zien van het probleem even onder de loep. Acceptatie van het proces maakt dat het kind makkelijker hun natuurlijke ontwikkeling kunnen volgen.

4. Check of het kind geen fysieke problemen heeft waardoor de ongelukjes gebeuren.

Liefs,

Sylvia.

3-daagse Innerlijk Kind 15, 16 en 17 juni

Van spelend kind naar masker

Ervaringen uit onze jeugd oefenen een grote invloed uit op ons dagelijks leven. Een Innerlijk Kind ontstaat tijdens een gebeurtenis in je jeugd waarin je je niet begrepen voelde. Ieder van ons draagt een Innerlijk Kind mee. Dit ‘kind’ komt naar boven wanneer er een situatie vanuit het verleden aangeraakt wordt. Vaak reageer je dan te heftig, te snel en vraag je je later af waarom je nou toch zo heftig reageerde. Tijdens deze workshop gaan we terug naar het ontstaan van ons gekwetste Innerlijk Kind. We laten oude ballast los en leren het kind weer te spelen.

Meer informatie over deze workshop vind je hier.

Leven is Kinderspel in de pinkstervakantie

‘Het leven is kinderspel’ is een workshop voor ouder(s) en hun kind(eren) in de

 pinkstervakantie. Je maakt kennis met de kracht van je gezin en jezelf middels individuele en gezamenlijke inspirerende workshops. Op een prachtige locatie in Noord-Brabant,midden in de natuur maak je kennis met het kind in jezelf. Hierdoor creëer je vanzelfsprekend een diepere verbinding met jezelf en je kind. Voor de kinderen is er volop gelegenheid om te ravotten, te rennen en te spelen op de ruige, natuurlijke speellocatie Meer informatie over deze workshop vind je hier.

Onlinetraining: Opvoeden, ouders en kinderen van deze tijd

De onlinetraining Opvoeden geeft je de kans om in je eigen tijd inzicht te krijgen in de interactie tussen jou en je kind. In negen lessen neem ik je mee in de wereld van het kind van deze tijd. Een gevoelig kind dat op een andere manier communiceert dan je gewend bent. Dit levert vaak veel stress en onbegrip op in de thuissituatie of op school. Door middel van de theorie en de oefeningen ga je inzien dat je kind jou een spiegel voorhoudt en dat de consequenties van je gedrag vaak via je kind op je eigen bordje terugkomen. Na deze training begrijp je beter waarom jij op een bepaalde manier op je kind(eren) reageert en dit leidt als vanzelf tot een andere benadering van het kind. En dan wordt opvoeden ineens eenvoudig en leuk! Meer informatie over deze onlinetraining vind je hier.

Opvoedtrainingen bij jou in de buurt

DreamChild leidt trainers op die lezingen, workshops en trainingen geven in de Reversie Methode®

Tressan start 18 april een training van 4 avonden in HAREN. Meer informatie over deze training vind je hier.

Opleiding Gezins- en KinderCoach in Rotterdam

De opleiding Gezins- en KinderCoach start dit jaar wederom in Rotterdam. De opleiding heeft zijn driejarige inspectie doorstaan en is opnieuw geaccrediteerd door de beroepsvereniging VIV. Daar ben ik natuurlijk ontzettend blij mee! De infoavonden over deze opleiding starten volgende maand zowel in Rotterdam als in Wormerveer. Kijk voor data in de agenda onderaan de nieuwsbrief.

Meer informatie over deze opleiding vind je hier.

Opleiding Kind in zijn Kracht, verdiepend werken met groepjes kinderen vanuit het enneagram

De opleiding Kind in zijn Kracht is een 20 daagse ervaringsgerichte HBO beroepsopleiding voor iedereen die graag op een speelse en krachtige manier om wil gaan met (groepen) kinderen.

Kind in zijn Kracht is een dynamische opleiding waarbij het geleerde direct getoetst kan worden in het dagelijks groepswerk. We richten ons op een breed spectrum kenmerken van het kind van deze tijd op psychologisch en fysiekniveau. Daarbij kijken we door middel van beweging, spel en communicatie hoe we deze kinderen kunnen ondersteunen op hun levensweg. De basis voor dit alles is het enneagram, een eeuwenoud model dat symbool staat voor heelheid in jezelf.

Binnen de opleiding gaan we tevens aan de slag met de vorming en het optimaliseren van jouw trainerskwaliteiten. Na deze opleiding weet je precies waar je trainerskwaliteiten liggen, waar de valkuilen voor jou persoonlijk zijn en hoe het beste in jezelf binnen het trainerschap naar boven kunt krijgen.

De infoavonden over deze opleiding starten volgende maand zowel in Rotterdam als in Wormerveer. Kijk voor data in de agenda onderaan de nieuwsbrief.

Meer informatie over deze opleiding vind je hier.

Enneagramweek: de ervaring!

Het enneagram is naast de Reversie Methode ® mijn grote passie. Niet voor niets zitten er in al mijn opleidingen, workshops en boeken zoveel enneagram verwerkt. Het enneagram staat voor mij voor eenheid en kracht. De energie van eenheid en kracht is in het enneagram onderverdeeld in 9 facetten. Maak je gebruik van alle 9 facetten dan kun je in elke situatie in je kracht staan en handelen. Het lijkt me fantastisch om met een groep mensen de energie van het enneagram te gaan ervaren. Elke dag een type uitspitten, voelen, beleven, proeven, met ons hoofd, ons lichaam en ons hart d.m.v. spel, theorie en beweging. Voelen, ervaren en weten, dat is waar het enneagram voor staat en zo ga ik hem gebruiken in deze 7-daagse training. Iedereen kan gebruik maken van de onderlinge krachten in het enneagram. De reden dat we dat niet doen is omdat we hem simpelweg niet ontwikkeld hebben of omdat we er een trauma aan gekoppeld hebben. Dit wordt een week om zowel in het doen, denken en voelen kennis te maken met de types, hun kracht en in welke mate jij deze kracht in kunt zetten in het dagelijks leven. Het wordt een week van ontwikkelen en door je weerstand heen breken zodat je daarna in elke situatie zelf kunt beslissen van welke kracht je gebruik maakt. Kijk hier voor meer informatie.

Oproep voor ouders / leerkrachten en therapeuten

Ik heb een rubriek aangemaakt op mijn website voor ouders en therapeuten waarin ik problemen bespreek waar een ouder / leerkracht tegen aanloopt. Heb je een probleem, hoe klein of groot ook, mail me op info@dreamchild.nl dan kijk ik hoe ik jou kan ondersteunen. De rubriek heet “Opvoedperikelen”

Tot slot: de agenda

30 april start C C Celebration

15 mei infoavond  20.00 uur Wormerveer

19 mei infoavond 19.30 uur DJOJ

25 mei Leven is Kinderspel

6 juni infoavond 20.00 uur Wormerveer

15 juni start Innerlijk Kind

30 juni infomiddag 14.00 uur DJOJ

Dank je wel voor het lezen van mijn nieuwsbrief.

Wie weet tot ziens, of tot een volgende nieuwsbrief!

Vragen of opmerkingen? Stuur een e-mail naar Sylvia Roosendaal, info@dreamchild.nl of bel (075) 622 25 11

Hier werd ze vaak verdrietig van. Ze ging zelfs denken dat ze geen aardig elfje was en probeerde haar ouders maar niet te veel lastig te vallen. Ze probeerde ‘lief’ te zijn door zichzelf zo onzichtbaar mogelijk te maken want dan zeiden ze: “Wat ben je nu een lief en rustig elfje”.

Het elfje fantaseerde wel eens dat Wiliam de grote tovenaar, zou komen en hij haar beroemd zou maken. Dan zouden haar papa en mama zien wat ze eigenlijk allemaal kon en dan zouden ze heel erg trots op haar zijn….

Het elfje bracht het liefst hele dagen door in het bos. Haar ouders misten haar toch niet dus ze had alle vrijheid om te doen wat ze wilde. Ze danste en ze zong en was nieuwsgierig naar alles wat ze om zich heen zag en stelde graag vragen aan iedereen die ze tegenkwam. Ongemerkt werd ze een heel slim elfje. Ook vond ze het heerlijk om op haar rug in een weiland te liggen tussen de madeliefjes en te staren naar de wolken. Ze vond de ene wolk nog mooier dan de andere. Ze zag er gezichten en dieren in. Ze bedacht dan hele mooie verhalen en liedjes en vertelde die ook aan de dieren in het bos.

Ze had ook een zwak voor gewonde en hulpbehoevende kabouters en dieren. Die ging ze dan ook vaak opvrolijken met haar leuke en vrolijke verhaaltjes . Daarnaast kon ze heel goed zingen en imiteren waarmee ze anderen aan het lachen bracht. Als ze dat soort dingen deed voelde ze zich blijer en gelukkiger. Iedereen leek te denken dat ze heel gelukkig en onbezorgd was. Jammer genoeg was dat niet zo maar ze had het gevoel dat het niet zou helpen als ze dat liet merken dus ze stopte dat maar weg…

Op een dag was ze weer eens heerlijk aan het dansen in het bos toen ze omver werd gelopen door oude en knorrige dwerg. Hij had blijkbaar haast, keek niet op of om en duwde haar omver. De bons op haar bips deed zeer en ze moest haar tranen verbijten maar ze riep hem toch na dat hij beter uit zijn doppen moest kijken. Hij reageerde alleen maar door terug te roepen: “Je liep me voor mijn voeten dus zeur niet zo”. Avontuurlijk en nieuwsgierig als ze was besloot ze hem stiekem te volgen. Ze was heel erg benieuwd waar hij zo haastig naar toe ging.

Na een tijdje zag ze hem een oud houten huisje binnen gaan. Ze liep heel zachtjes naar het raam en gluurde er doorheen. Ze zag een groot bed met daarin een hele oude man die erg hoestte en erg zweette. Hij zag er heel erg ziek uit. De knorrige dwerg stond naast het bed en haalde een drankje uit zijn zak en gaf daarvan een lepeltje aan de zieke oude man. Het elfje kon zien hoeveel verdriet de knorrige dwerg had om de zieke man. Het elfje begreep nu dat er een reden was waarom de knorrige dwerg zo’n haast had gehad. Ze leerde hiermee dat anderen niet ‘zo maar’ knorrig waren en dat er altijd wel een reden was waarom anderen niet aardig deden.

Op het moment dat ze zich wilde omdraaien om zachtjes weg te gaan kraakte er een tak onder haar voet waardoor de dwerg naar buiten keek en haar zag. Ze vond het niet netjes om weg te sluipen dus stak ze blozend haar hand op. De dwerg kwam naar de deur en zei haar dat ze maar even binnen moest komen. Hij leek ineens een stuk minder knorrig dus liep ze achter hem aan omdat ze eigenlijk heel nieuwsgierig was naar die oude meneer in het bed.

De oude meneer wenkte haar om dichterbij te komen en zei: “Ik had je al verwacht”. Dat was een vreemde opmerking want ze wist niet eens van het bestaan van dit huisje en deze meneer en de dwerg. Hij zei dat hij had gehoord dat er een elfje was dat zo goed verhalen kon vertellen en zo mooi kon zingen en vroeg of ze dat nu ook voor hem wilde doen. Natuurlijk wilde ze dat. Ze vertelde een prachtig verhaal over een zieke pony die weer beter werd en zong ook nog een prachtig liedje. De zieke man had tranen in zijn ogen toen ze klaar was en zag er een stuk minder ziek uit. De dwerg bracht een beker chocolademelk en een koekje en was dankbaar voor de verandering bij zijn vriend. Hij vroeg haar of ze nog eens een keertje terug wilde komen als hij zich weer wat beter voelde. Dat wilde ze natuurlijk graag doen. De dwerg zou haar halen als de zieke man weer genoeg hersteld was.

Toen ze thuis kwam wilde ze graag over haar belevenissen vertellen maar haar vader en haar moeder spraken samen over de problemen op hun werk dus hield ze zich maar stil.

Het elfje had graag nog eens terug naar dat huisje gewild maar wist de weg er naar toe niet meer. Het was wel een paar maanden later toen er op de voordeur werd geklopt en de dwerg voor de deur stond. Hij kwam om aan haar ouders toestemming te vragen of ze een paar dagen met hem op reis mocht. Hij legde uit dat de bekende tovenaar Wiliam in het land was en dat hij haar graag aan hem voor wilde stellen.

Het elfje had natuurlijk wel eens van hem gehoord maar had hem nog nooit gezien. Haar ouders waren vol ontzag voor de eer die haar ten deel viel en tot haar grote blijdschap en verbazing vonden haar ouders het goed. Ze begreep er zelf niets van waarom de tovenaar haar wilde ontmoeten maar vond het allemaal wel erg spannend.

En zo gingen het elfje en de dwerg op reis. Het elfje vroeg aan de dwerg hoe het met de zieke meneer was en hij antwoordde dat die weer helemaal beter was. Na uren reizen kwamen ze aan bij een groot kasteel. Daar werden ze door een butler ontvangen en naar een grote kamer gebracht waar een lekker haardvuur brandde. In een grote stoel zat tovenaar Wiliam. Wat een indrukwekkende man was het met zijn grote punthoed en zijn mooie glanzende jas met sterren er op. Toen ze dichterbij kwam hij haar bekend voor… Toen hij haar vroeg hoe het met haar was hoorde ze ineens aan zijn stem dat hij de oude zieke man was uit het huisje van de dwerg.

Hij vertelde haar hoe hij had genoten van haar verhaal en haar stem toen hij zo ziek was en wilde haar hiervoor bedanken. Hij nam haar mee naar een kamer waar een grote spiegel stond. Ze moest daarin kijken en vertellen wat ze zag… Ze vertelde dat ze een onbeduidend, kleurloos en teruggetrokken elfje zag… Hij strooide mooi sterrenzand over haar heen en zei: “Je kijkt niet goed liefje, doe eens wat meer je best…”. Toen zag ze vaag de contouren van een mooi, lief en vrolijk elfje… Het was een herinnering van een lange tijd geleden… Ze herinnerde zich ineens weer hoe ze eigenlijk ook kon zijn…

De tovenaar liet haar inzien wat een mooi en lief elfje ze was. Hoeveel talent ze had en hoe blij ze daarmee mocht zijn. Door hem besefte ze dat ze zichzelf niet meer zag zoals ze kon zijn. Uiteindelijk leerde hij haar dat ze met al haar talenten ook anderen kon helpen.

Ze leerde dat ze door af en toe in de spiegel te kijken zichzelf kon helpen om te zien wie ze echt was…

Zij ontwikkelde zich als een prachtige en krachtige elf en kon heel veel anderen helpen het beste uit zichzelf te halen.

De tovenaar, de dwerg en zij bleven natuurlijk dikke vrienden en leefden nog lang en gelukkig.

Normaal gesproken zie je dat een kind direct reageert op wat er bij de ouder gebeurt. Vindt de ouder het moeilijk om het kind op school achter te laten? Voelt de ouder zich wel veilig op deze school of bij de juf? Een kind moet een behoorlijke hoeveelheid veiligheid in zichzelf hebben om zich buiten het gezin te kunnen bewegen. De eerste zes maanden van zijn leventje bouwt hij deze veiligheid op.
Nu zie je dat daar juist een issue zit. De eerste zes weken lag hij in het ziekenhuis i.p.v. bij jou en je vertrouwde geur. Misschien zijn er in het ziekenhuis ook nog angsten voorbij gekomen van jullie als ouders: “Haalt hij het wel? Wat zielig zo alleen…” De kans is groot dat er bij hem verstoring geweest is in zijn natuurlijke ontwikkeling van veiligheid de eerste zes maanden.
Echter een kind heeft een heel groot zelfhelend vermogen en zal als zijn leventje daarna in vertrouwen en rust verkeerd gewoon de eerste zes maanden inhalen. Echter nu dat ook niet het geval is geweest is de kans groot dat je hem iets op weg mag helpen.

Een Gezins- en KinderCoach kan een goede hulp zijn. Zij kan Merlijn via jou testen door middel van de spiertest. Hij of zij kijkt dan of er blokkades spelen bij Merlijn of bij jou die er voor zorgen dat er nu bij het naar school gaan problemen ontstaan.

Plan van aanpak
Kijk eerst bij jezelf of jij de school vertrouwt en een veilige omgeving vindt voor Merlijn. Denk daarbij ook aan juf, vriendjes in de klas, enzovoorts. Als jij je al niet veilig voelt dan zal Merlijn dat voelen en daarop reageren.

Mocht hier geen issue zijn, ga dan op zoek naar een Gezins- en Kindercoach die kan testen welke blokkades er voor jullie beidde op deze ervaring zitten. Laat Merlijn daarbuiten. Hij hoeft niet mee naar de coach. Je zou hem alleen maar meer belasten. Merlijn heeft baat bij vertrouwen en rust.

Mijn jongste zoon heeft een andere beleving van zijn zelfvertrouwen. Hij is kleiner dan ik en kijkt tegen mij op. Ik kijk dus op hem neer. Zijn zelfvertrouwen is ver te zoeken. Bij de komende toetsen voor het voortgezet onderwijs piept en kreunt hij aan alle kanten. Phoe wat is hij zenuwachtig. En nee ik ben niet zo zeker van hem. Twee kinderen twee belevingen. Hoe kan dat wanneer je in acht neemt dat deze twee kinderen beide een spiegel zijn van wat er in mij omgaat. Ben ik zo gespleten? Liggen mijn onderlinge ‘Ikken’ zover uit elkaar?

Reageren vanuit gevoel
Kinderen van deze Tijd reageren vanuit hun gevoel. Ze communiceren met die delen in jou die misschien wel onbewust zijn. Ervaringen en gevoelens die je weggestopt hebt en door je verdedigingsmechanisme veilig opgesloten zitten. Toch zijn het deze ervaringen en gevoelens waarmee het kind van deze tijd communiceert. In mij zit een klein meisje dat gelooft dat ze niet genoeg kennis heeft; dat ze te kort kennis heeft om de wereld te kunnen begrijpen en te overleven. Mijn oudste zoon en mijn jongste zoon communiceren alle twee met dit meisje. De oudste stelt het meisje gerust en overschreeuwt zijn angst, de jongste gaat mee in de angst van het meisje om zo een verbinding te krijgen met zijn moeder. Ik herken ze alle twee. Ook ik overschreeuw het meisje soms en ja, ook ik ga soms mee met de angst van het kleine meisje. En dan is er ergens ook nog een volwassene aanwezig die vanuit een helder weten voelt ; ach, het komt ook wel goed!