Alle dagen speelt hij met zijn broertjes en zusjes, maar steeds weer gebeurd er iets ongelukkigs. De ene keer komt hij in een wak terecht, waar hij maar ternauwernood uit kan klimmen, de andere keer zwemt hij tegen een ijsberg aan en beschadigd zijn hoofd…en zo gaat het maar door. Zijn broertjes en zusjes lachen hem uit: ‘haha, jij kunt ook niets goed doen hè’. Kleine ijsbeer is verdrietig. Hij heeft het gevoel dat hij voor het ongeluk geboren is.

Op een mooie zonnige dag neemt kleine ijsbeer een besluit. Hij wil graag een leeuw ontmoeten. Want een leeuw is moedig, sterk, imposant en gelooft in zichzelf. Kleine ijsbeer wil dit ook en hoopt van de leeuw te kunnen leren. Hij besluit op reis te gaan naar Afrika.

Zijn familie probeert hem om te praten. je kunt toch niet naar Afrika reizen? Dat is heel ver. Hoe ga je dat doen? Straks krijg je een ongeluk? En in Afrika is het warm…daar kun je als ijsbeer toch niet overleven? Kleine ijsbeer hoort het allemaal aan, maar houd stand. Hij gaat naar Afrika! Ook al gelooft niemand dat hij dat kan.

Op dat moment voelt hij gekriebel in zijn buik van opwinding. Hij gaat op reis!

De volgende dag neemt hij afscheid van zijn familie en begint te lopen in de richting van Afrika. Op een gegeven moment kan hij niet verder, hij is bij zee aangekomen.

O jee, denkt kleine ijsbeer. Wat moet ik nu? Ik wil naar de overkant! Hoe ga ik daar komen?

Op dat moment begint het water te bewegen en komt er een enorme witte watervogel tevoorschijn. Ze bewondert de kleine ijsbeer dat hij deze reis maakt en ze nodigt hem uit om op haar rug plaats te nemen. Kleine ijsbeer vindt dit eng, maar stapt toch op haar rug. De watervogel komt met veel kracht in beweging en slaat haar gigantische vleugels uit! Ze vliegen dagen en nachten…en kleine ijsbeer durft steeds meer op de watervogel te vertrouwen. Hij durft zelfs op haar rug te slapen!

De lucht wordt steeds warmer en warmer en ze zien land onder zich verschijnen.

Ze zijn in Afrika! Kleine ijsbeer bedankt de witte watervogel voor haar hulp en vervolgt zijn reis door de savanne. Hij heeft het warm en heeft dorst, maar heeft maar één doel, een leeuw ontmoeten. En op een dag ziet hij HEM! Hij ligt onder een boom te slapen.

Kleine ijsbeer blijft op een afstand en ziet leeuwinnen en kleine leeuwtjes die aan het spelen zijn. Er schiet een steek door zijn borst…hij mist zijn eigen familie en een traan biggelt over zijn wang. Dan hoort hij de leeuwinnen klagen. Ze hebben tijdens de jacht weer geen voedsel gevonden! Daar zal de ‘koning’ niet blij mee zijn.

De moed zakt kleine ijsbeer in zijn poten, straks eten ze hem op!

Dan wordt de Leeuw wakker. Hij rekt zich uit en gromt tegen de leeuwinnen: “Waar blijft mijn eten!” Hij kijkt woest in het rond en opeens valt zijn oog op iets wits in de verte.

Hij wrijft met zijn grote poot in zijn ogen. Ziet hij het goed? Dat is een kleine ijsbeer!

Langzaam komt hij overeind en loopt naar de kleine ijsbeer toe. Kleine ijsbeer kan geen kant op, hij staat vastgenageld op de grond. Maar dan bedenkt hij zich. Dit is wat hij wilde, hij wilde een Leeuw ontmoeten! Hij ontspant zich en loopt vol vertrouwen in de richting van de Leeuw.

De leeuwinnen willen de kleine ijsbeer aanvallen.

Maar de Leeuw heft zijn poot op in de lucht en neemt kleine ijsbeer in bescherming.

“Zeg kleine ijsbeer, wat doe jij hier in Afrika? Ben je verdwaald?”

En kleine ijsbeer vertelt zijn verhaal. Dat hij zo graag een leeuw wilde ontmoeten, om van hem te leren. Dat hij ook graag moedig en sterk wil zijn en in zichzelf wil geloven.

En dat zijn familie geen vertrouwen in hem had dat hij deze reis kon overleven.

“Maar kleine ijsbeer. Kijk nu eens naar jezelf! Jij hebt een lange reis gemaakt om van de Noordpool naar hier te komen. Je hebt allemaal obstakels overwonnen. Je hebt de warmte en je dorst opzij gezet…omdat je maar één doel had! En dat was mij ontmoeten!

En dan vraag je mij of ik jou kan leren moedig te zijn?”

En kleine ijsbeer ontdekte dat als hij écht iets wil vanuit zijn hart, dat het hem dan gaat lukken.

Hij voelt dat hij helemaal op zichzelf kan vertrouwen.

Geschreven door Suzanne Jongerius-Kalf

www.hetkleurenkind.nl

Thuis gaat het vrij goed, school geeft me echter de zorg. Tom trekt graag de aandacht naar zich toe, bijvoorbeeld door grapjes te maken, dit doet hij ook op verkeerde momenten bijvoorbeeld als juf iets aan het uitleggen is. Of bijvoorbeeld als een ander kindje een verhaal aan het vertellen is, dan gaat hij de clown uithangen, lachers op de hand, nog gekker doen. Andere kinderen gaan zich daar natuurlijk aan storen.

Verder kan hij heel snel boos worden, woest zeg maar, dat duurt nooit lang alleen op school is dat wel erg lastig voor hemzelf (in de strafhoek ed.). Bijvoorbeeld: de bel gaat, hij moet met zijn maatje in de rij gaan staan. Hij wil zijn maatje een hand geven, zegt een andere jongen: “verboden terrein” spreidt zijn armen en zorgt er daardoor voor dat Tom zijn maatje geen hand gaan geven. Hij stampt dan weg en als ik hem niet vast zou houden zou hij teruglopen en erop los slaan of schoppen…

Nog iets anders: we zijn lekker een spelletje aan het doen of zitten in de auto, zegt hij:”weet je waarom Jesse zo stom is? Als hij het woordje schaap kan lezen, zegt hij al dat hij heel goed kan lezen!”. Misschien denk je nu, waar maar je je druk om? Maar ik vind het best vervelend dat hij zo uit het niets negatief gaat praten over een ander kindje uit de klas. Dan vraag ik me af waar dat vandaan komt. Heb je zes weken zomervakantie, kan hij opeens na 3 weken zeggen: “Max is echt dom; …”. Echt vriendjes maak je daar natuurlijk niet door.

Juf weet ook niet zo goed wat ze ermee aan moet (en het is een ‘oude’ juf die ook onderbouwbegeleiding doet). Het lijkt soms of je hem niet kunt bereiken, kijkt ze hem aan, zegt dat hij iets echt daar en daarom moet doen. Hij zegt:”oh ja” en als ze zich omdraait doet hij gewoon weer het tegenovergestelde…

Suiker krijgt hij nauwelijks, want dan is hij helemaal niet te hanteren…

Eind december komt er een schoolpsycholoog meekijken.

Ik ben benieuwd en wie weet heb jij tips ideeën, ik ben niet hopeloos hoor, ben er altijd van overtuigd dat alles goedkomt en niets voor niets is. Maar ik las jouw nieuwsbrief en je schreef dat we je kunnen mailen. Kan nooit kwaad toch?!

Het zou toch vervelend zijn als hij ongelukkig zou worden…
Wat goed dat je me mailt!

Ik wil je eerst graag de opbouw uitleggen van de ontwikkeling van het kind.

Wanneer je geboren wordt ga je veiligheid ontwikkelen om je lekker te voelen in jezelf en met je directe omgeving.

Daarna begint de periode van verbinding maken met jezelf en die omgeving.

Dan krijg je de ontwikkeling van zelfstandigheid. Dit is een vrij lange periode waarin een kind zijn IK ontdekt, binnen de veilige grenzen van het gezin.

Zo rond de 7 jaar komt de stap naar de omgeving, waarbij de omgeving opeens vele male meer invloed heeft op het kind. In deze periode wil het kind zichzelf ervaren d.m.v. hoe anderen naar hem kijken.

In deze periode is Tom aangeland. Het is je als ouder moeilijk voor te stellen hoe groot de stap is die een kind moet maken. Onbewust neemt hij een klein beetje afstand van zijn ouderlijke omgeving om zo open te staan voor de rest van de omgeving.  Zou het kunnen zijn dat jullie zo close zijn (jullie zijn veel met zijn tweeën) dat deze stap de buitenwereld in moeilijk te maken is voor hem?  Als dat zo is dan bouwt hij spanning op in zijn lijfje waardoor de natuurlijke ontwikkeling niet gevolgd kan worden. Die spanning zorgt er dan voor dat er minder aandacht is voor alles wat hij voor de rest mag leren.

Ook dat hij “negatieve” dingen zegt over andere kinderen, wijst op het feit dat hij in de ontwikkeling zit van IK en de Ander. Je kunt alleen ontdekken wie jij bent door de ander te zien voor wie hij is. Dat er nu nog alleen negatieve dingen uitkomen zegt iets over de wijze waarop hij zichzelf nu ziet. Blijkbaar vind hij zichzelf niet erg slim en ik kan me voorstellen dat hij zich niet slim voelt, gezien dat wat jij schrijft over wat er gebeurd op school met juf e.d.

Dus wat kun je hier nu mee??

Ik zou als ik jou was kijken hoe je Tom wat meer los kan laten. Geef hem wat meer ruimte om te ontdekken om dingen zelf te doen en zelf op te lossen. Dat zijn lijfje zo graag wil stampen en slaan geeft aan dat hij spanning kwijt moet. Zit hij op een sport waar hij zijn energie in kwijt kan? Het liefst in de natuur! Probeer zijn gedrag niet als negatief te zien en te bestempelen. Geef er ook niet te veel aandacht aan, want dat is niet best voor zijn eigenwaarde.

Liefs,
Sylvia.

3 daagse Innerlijk Kind 15, 16 en 17 juni (de data is verplaatst!)

Van spelend kind naar masker
Ervaringen uit onze jeugd oefenen een grote invloed uit op ons dagelijks leven. Een Innerlijk kind ontstaat tijdens een gebeurtenis in je jeugd waarin je je niet begrepen voelde. Ieder van ons draagt een Innerlijk kind mee. Dit ‘kind’ komt naar boven wanneer er een situatie vanuit het verleden aangeraakt wordt. Vaak reageer je dan te heftig, te snel en vraag je je later af waarom je nou toch zo heftig reageerde. Tijdens deze workshop gaan we terug naar het ontstaan van ons gekwetste Innerlijk kind. We laten oude ballast los en leren het kind weer te spelen.
Meer informatie over deze workshop vind je hier.

DreamChild gaat naar de beurs!

Op 12 februari sta ik op de Doe en Droombeurs in ’T Spant in Bussum. Deze beurs is voor het hele gezin en gaat over opvoeden in welzijn anno Nu. Er zijn voor jong en oud leuke workshops en stands te vinden als kinderyoga, kinderatelier, muziek maken, een make-over voor het hele gezin, sessies met een kindercoach, reiki of je lekker laten masseren, lezingen over dyslexie, hooggevoeligheid, kinderen en echtscheiding etc. Zelf geef ik een lezing over mijn kinderboekje EnneaTiener, de kleur van jouw wereld. Mocht je in de gelegenheid zijn, kom dan even gedag zeggen. Meer informatie kun je hier vinden.

Trainer Reversie Methode® start 2 maart

Heb je altijd al een cursus willen geven aan bijvoorbeeld ouders, verzorgers, leerkrachten om ze verder op weg te helpen met de opvoeding van kind(eren)? De Reversie Methode® is een uitstekende methode om opvoeders dichter bij zichzelf te laten komen en zo de weg voor het kind vrij te maken om zijn pad te kunnen volgen. Werken met groepjes mensen die betrokken zijn bij de opvoeding van kind(eren) door middel van de Reversie Methode® is snel, confronterend en doeltreffend. DreamChild heeft een programma voor je samengesteld waarmee je met je cursisten zo aan de slag kunt gaan. Een concept om cursisten op een liefdevolle manier eerlijk naar zichzelf en het kind te laten kijken. Meer informatie over deze opleiding vind je hier.

ZI-ON vakanties met een spiritueel tintje in de meivakantie

Create Changes Celebration. Zorgeloos genieten, vrijheid, ruimte, vieren, dansen, geborgenheid, workshops, stilte, muziek, ontspanning, lekker en gezond eten, wandelen, kampvuren….met gelijkgestemden, alleen, samen of met je gezin. Midden in de natuur op een van de mooiste plekjes in Nederland. Boek voor 29 februari en je krijgt een leuke vroegboek korting. Meer informatie over deze vakantie vind je hier.

Enneagramweek: de ervaring!

Het enneagram is naast de Reversie Methode ® mijn grote passie. Niet voor niets zit er in al mijn opleidingen, workshops en boeken zoveel Enneagram verwerkt. Het enneagram staat voor mij voor eenheid en kracht. De energie van eenheid en kracht is in het enneagram onderverdeeld in 9 facetten. Maak je gebruik van alle 9 facetten dan kun je in elke situatie in je kracht staan en handelen. Het lijkt me fantastisch om met een groep mensen de energie van het enneagram te gaan ervaren. Elke dag een type uitspitten, voelen, beleven, proeven, met ons hoofd, ons lichaam en ons hart d.m.v. spel, theorie en beweging. Voelen, ervaren en weten, dat is waar het enneagram voor staat en zo ga ik hem gebruiken in deze 7 daagse training. Iedereen kan gebruik maken van de onderlinge krachten in het enneagram. De reden dat we dat niet doen is omdat we hem simpelweg niet ontwikkeld hebben of omdat we er een trauma aan gekoppeld hebben. Dit wordt een week om zowel in het doen, denken en voelen kennis te maken met de types, hun kracht en in welke mate jij deze kracht in kunt zetten in het dagelijks leven. Het wordt een week van ontwikkelen en door je weerstand heen breken zodat je daarna in elke situatie zelf kunt beslissen van welke kracht je gebruik maakt. Kijk hier voor meer informatie.

Oproep voor ouders / leerkrachten en therapeuten

Ik heb een rubriek aangemaakt op mijn website voor ouders en therapeuten waarin ik problemen bespreek waar een ouder / leerkracht tegen aanloopt. Heb je een probleem, hoe klein of groot ook, mail me op info@dreamchild.nl dan kijk ik hoe ik jou kan ondersteunen. De rubriek heet “Opvoedperikelen”

Tot slot: de agenda

12 februari  Doe en Droombeurs in Bussum
2 start Trainer Reversie Methode (r)
30 april start C C Celebraiton in Braamt
15 juni start Innerlijk Kind

Dank je wel voor het lezen van mijn nieuwsbrief.

Wie weet tot ziens, of tot een volgende nieuwsbrief!

Vragen of opmerkingen? Stuur een e-mail naar Sylvia Roosendaal, info@dreamchild.nl of bel (075) 622 25 11

Voor een kind van 18 jaar is het de tijd om op een verantwoordelijke manier zelfstandig te worden. Het is dan ook goed om een kind de kans te geven om zelfstandig te zijn zodat ze hun verantwoording daar in kunnen ervaren. Die ervaringen krijgt ze nu alleen wanneer het mis gaat, wanneer jij boos wordt omdat het licht brandt of het water te lang blijft stromen. Zolang jij commentaar geeft, hoeft zij er ook niet over na te denken. Tenslotte ben jij er toch om haar er op te wijzen, voordat het uit de hand loopt.  Waar het op neer komt is dat zolang alles voor haar verzorgd wordt ze nooit zelf leert nadenken.  Geef haar de kans om zelf verantwoording te dragen door lekker een nachtje of een paar dagen weg te gaan. Houd er wel rekening mee dat je kind een eigen individu is met eigen ideeën over het huishouden. Wanneer jij er niet bent, zal ze daar toch in gaan experimenteren. Zorg dat iemand ongemerkt een oogje in het zeil houdt tijdens jouw afwezigheid en laat haar de consequenties van haar keuzes ervaren. Als jullie thuis zijn en zij gaat later naar bed dan jullie en ze laat het licht aan dan kost dat haar een deel van haar zakgeld. Wanneer ze de deur niet afsluit, dan mag ze niet meer later thuiskomen dan dat jullie naar bed willen.

Ze is 18 dus ze voelt de behoefte om verantwoording voor haar eigen leven op zich te nemen. Dat zal niet zonder vallen en opstaan gaan. Je mag haar daarin begeleiden door duidelijk jullie grenzen te bepalen, ze aan te geven en de consequenties van het overschrijden van deze grenzen te realiseren.

]]> http://www.dreamchild.nl/ouders-op-vakantie-kind-alleen-thuis/feed/ 0 http://www.dreamchild.nl/wat-vraag-het-nieuwetijdskind-van-zijnhaar-ouders/ http://www.dreamchild.nl/wat-vraag-het-nieuwetijdskind-van-zijnhaar-ouders/#comments Tue, 17 Jan 2012 08:21:10 +0000 sylvia http://www.dreamchild.nl/?p=1148 Lees verder →]]> Een nieuwetijdskind heeft ouders nodig die het lef hebben om naar zichzelf te kijken, het vertrouwen hebben dat alles gaat zoals het moet gaan, zonder daarbij de eigen verantwoordelijkheid te verliezen. Daarnaast moeten ze over kracht beschikken om het kind op een gelijkwaardige wijze te ondersteunen in het achterlaten van zijn voetsporen hier op aarde.

Het kind in deze tijd heeft een moeilijke positie. Wanneer het kind geboren wordt bij ouders die niets willen weten van spiritualiteit wordt het lastig om de eigen authenticiteit te ontplooien zodat het zijn taken als ziel kan vervullen.
Anderzijds als het kind geboren wordt bij hele spirituele ouders dan is de kans groot dat het net zo hard vastloopt. Juist omdat het ‘aardse’ stuk te weinig belicht wordt en het kind zelf juist daar weinig kaas van gegeten heeft.

Veilig aarden
Als spiritueel kind heb je ouders nodig die de maatschappij nemen zoals hij is zonder strijd, zonder frustraties, zonder angsten. Hoe kun je anders van je kind verwachten dat het zich veilig genoeg voelt om te kunnen aarden. De ziel heeft zo’n tien jaar nodig om het lichaam te bewonen en te besturen. In die tijd is het van belang dat het kind zijn lichaam leert bewegen, leert voelen, leert kennen om het uiteindelijk te kunnen besturen. Dat geeft nog wel eens problemen.

Fysiek, mentaal en emotioneel
Om in je lichaam te komen en het te leren besturen maak je eerst kennis met de mogelijkheden en de onmogelijkheden van jouw lichaam. Dit geldt zowel op fysiek als op mentaal en emotioneel gebied.

Als baby ben je nog niet in staat om je lichaam te besturen. Je bewustwording van je armen, benen, handen en voeten moet nog gecreëerd worden. Wanneer die bewustwording er eenmaal is zoek je gaandeweg je grenzen op met kruipen en lopen. De basis van je fysieke ontwikkeling ligt in deze tijd.

Als peuter ben je vooral bezig je emotioneel te ontwikkelen. Hoe voelt het om boos, verdrietig, vrolijk of angstig te zijn en wat doet dat met de omgeving. Tot hoever kun je gaan in je lach, huil, angst of boze bui. Wanneer raak je de controle over jezelf kwijt, wanneer krijg je nog troost en uitleg en wanneer krijg je straf. De basis voor onze emotionele ontwikkeling ligt in de mate waarin je als peuter emoties mocht hebben.

De mentale ontwikkeling
Een kind heeft al een lange weg afgelegd wanneer daarna de mentale ontwikkeling aan bod komt. De mentale ontwikkeling komt in de pubertijd. Een kind kan pas volledig gaan puberen wanneer hij volledig geaard is. Op dat moment heeft het pas de kracht om alle denkbeelden, waarden en normen waarin hij binnen het gezin zijn veiligheid vond, los te laten en nieuwe inzichten te verwerven.
Als het goed is hebben de ouders de macht over zijn wereldbeeld verloren en kan de puber een eigen visie gaan ontwikkelen. De hersenen zijn nu zo ver dat oorzaak en gevolg voor de puber zichtbaar wordt. Het directe gevolg is dat zijn verantwoordelijkheid ook zichtbaar wordt, al wil de puber daar nog niets van weten.

Ja of nee?
Aarden is dus nog niet zo makkelijk. De vraag is of we onze kinderen wel toestaan om al deze stappen te doorlopen. Vanuit ons ouderlijk hart zullen we deze vraag voluit met ‘JA’ beantwoorden. We gunnen onze kinderen natuurlijk alles. Echter onbewust zorgen eigen jeugdervaringen, gemissen en een gebrek aan kennis ervoor dat een kind soms toch tegen een NEE aan loopt.

Het effect van ‘nee’
Een kind dat tegen een NEE aan loopt vertoont gedrag- of fysieke problemen. Hiermee wil het zeggen dat het niet kan groeien op de wijze die het graag zou willen. Als ouder is het op zo’n moment goed om te kijken waar het kind de belemmering in ervaart.
Bij de spirituele ouder ligt de belemmering vaak in de tegenovergestelde richting dan bij de niet-spirituele ouder. Het kind ervaart bij de spirituele ouder soms te weinig grenzen (zij vertrouwen vaak te veel op de eigenwijsheid van het kind en te weinig op hun ouderlijke verantwoordelijkheid, waardoor het kind geen houvast heeft). Bij de niet-spirituele ouder ervaart het vaak te veel grenzen (zij vertrouwen vaak te veel op de waarden en normen van de maatschappij waar het nieuwetijdskind buiten valt en te weinig op de eigenwijsheid van het kind) .

Vertrouwen 
Het vraagt van de ouder een diep vertrouwen in zichzelf en het kind. Een vertrouwen die zowel bij de spirituele ouder als bij de niet spirituele ouder niet vanzelfsprekend aanwezig is. Gelukkig zijn er tegenwoordig genoeg manieren voor welke ouder dan ook om hulp te krijgen bij de opvoeding en opvoedingsvraagstukken en is er steeds meer erkenning voor het nieuwetijdskind!

Opvoeden is lang niet altijd makkelijk en soms lijkt het wel of je gewoon niet dezelfde taal spreekt als je kind. Je gebruikt dezelfde woorden, maar je begrijpt elkaar toch niet. Dat kan behoorlijk lastig zijn en tot machteloze situaties leiden waarin je ziet dat je kind nu net die dingen doet die jij niet wilt, of hem of haar voor had willen behoeden. Hoe leer je de taal te spreken van je kind?

De taal die je kind spreekt is afhankelijk van een aantal dingen
Het is afhankelijk van de leeftijdsfase waarin het kind zit. Als ouder sta je er soms niet bij stil dat de hersenen van een kind nog volop in ontwikkeling zijn. Sommige dingen kùnnen ze ook nog niet begrijpen. Op jongere leeftijd ( tot een jaar of tien) spiegelen kinderen meer dan dat ze op een eigen koers varen. Het kunnen zien van oorzaak en gevolg komt pas bij de puber tot ontwikkeling. Hierdoor ontstaat de mogelijkheid om verantwoording te nemen voor zijn daden. Eerder berust verantwoording nemen dus op de spiegel die jij als ouder je kind voorhoud en niet op eigen redenatie.

Verdedigingsmechanisme
Het is afhankelijk van de manier waarop een kind zich beschermt tegen onbegrip en pijnlijke situaties. Ieder mens bouwt in zijn leven een muurtje op tegen pijnlijke ervaringen zodat de volgende keer dat er een soortgelijke ervaring komt het een stukje minder pijnlijk is. Dit muurtje noemen we een verdedigingsmechanisme. Het verdedigingsmechanisme van een kind is al vanaf een maand of 3 in ontwikkeling en wordt steeds sterker naarmate hij of zij ouder wordt. Elk verdedigingsmechanisme kent zijn eigen manier van communiceren met de buitenwereld en soms spreek je gewoon elkaars taal niet.

Gevoeligheid
Het is afhankelijk van de gevoeligheid van het kind. Kinderen kunnen heel gevoelig zijn voor prikkels van buiten af. Als ouder heb je vaak niet door dat je houding soms een hele andere taal spreekt als dat je met woorden zegt. Voor hele gevoelige kinderen is het moeilijk om een onderscheidt te maken tussen wat je uitstraalt en wat je zegt. Hierdoor geven ze soms spontaan gehoor aan wat je juist niet zegt maar wel denkt of voelt.

Het vergt oefening en goede wil om de taal van je kind te spreken maar het zal je veel rust en liefde brengen wanneer je daar energie in stopt.

Onze zoon is net 4 en luistert voor geen meter, zelfs geen centimeter! Hij zegt constant: ‘ik wil niet’ en als je vraagt/zegt dat hij iets moet doen (opruimen, schoenen aan) zegt hij: NEE dat doe ik niet. Er is bijna niets wat je kunt doen dat hij luistert, alleen gaan dreigen. (geen tv bijvoorbeeld) Heb je tips?!

Natuurlijk is het lastig als het leven zo’n strijd dreigt te worden met je kind. Wat zeker niet werkt op de lange termijn in dreigen. Het leren luisteren moet een positieve ervaring blijven voor een kind.  Er zijn een aantal redenen waarom een kind niet luistert.

1. Het kind heeft slechte oren.
2. Je boodschap is niet congruent. Je zegt wat hij moet doen maar ondertussen denk je iets heel anders.
3. Met vier jaar gaat de wereld een stukje voor je kind open. Het kind gaat naar school. Dit wordt door de ouders meestal ervaren als een hele stap. Er wordt veel over gepraat in de trant van: ‘je wordt groot’. Onbewust zal het kind de spanning van de ouder opvangen omtrent deze grote stap. En het is ook spannend! Een kind van vier die zo’n grote stap maakt als naar school gaan heeft behoefte aan controle. Hij moet (soms voor het eerst) in de grote buitenwereld het een langere tijd zonder jou zien te redden. Daarvoor heeft hij veiligheid nodig in zichzelf, weten dat hij het redt zonder jou, en daarvoor moet hij deels zelfstandig kunnen zijn. Om die zelfstandigheid te ontwikkelen heb je de peuterpubertijd. Een tijd waarin een kind alles zelf wil doen en zijn eigen stem wil laten horen. Hij hoeft niet echt de beslissingen te nemen. Hij wil gewoon zien, voelen, horen wat er gebeurd wanneer hij NEE zegt of het “lekker toch doet”!  Daarmee ontwikkeld hij zijn persoonlijkheid die hij hard nodig heeft in de grote mensen wereld. Wanneer een kind 4 wordt doet hij de peuterpubertijd nog eens kleintjes over.

Wat nu te doen?

1. Controleer of er niets mankeert aan zijn gehoor.
2. Check of je oogcontact maakt met je kind en met je aandacht bent bij wat je vraagt.
3. Controleer of jij achter je boodschap staat. Niet achter de boodschap dat hij zijn schoenen aan moet doen maar achter de boodschap die eronder ligt. Nl je wilt weg en waar ga je heen. Wil je daar wel heen. Ben je niet tegelijkertijd met je boodschap: “Doe je schoenen aan”, aan het uitzenden dat je helemaal niet weg wilt.
4. Kijk in welke mate jouw kind zelfstandig genoeg is om zichzelf veilig te kunnen voelen op school. Hou voor ogen dat je kind niet JOU dwars zit maar dat het aan het oefenen is om zijn zelfstandigheid te vergroten. Geef hem uitdagingen waarin hij kan zien hoe zelfstandig hij al is. Verleg zijn grenzen een klein stukje. Met andere woorden: durf hem een beetje los te laten zodat hij zich niet zo hoeft te ontworstelen.

Heb je ook een opvoedvraag? Blijf je met je kind in hetzelfde kringetje draaien? Mail dan naar info at dreamchild punt nl en ik denk met je mee om een oplossing te vinden!

Jij hebt geen respect voor mij!”, vertelde mijn 5-jarige zoon na mijn terechtwijzing dat hij geen respect toonde voor zijn moeder. Een veel te wijze opmerking natuurlijk voor zo’n klein hummeltje maar hij had gelijk. “Door hem mijn mening op te dringen had ik geen respect voor zijn mening. Terwijl ik in de volle overtuiging verkeerde dat ik gelijk had en hij naar mij moest luisteren was ik dwars over zijn eigen wil heen gestapt.

Wat zijn kernverlangens?
Respect is een van de twaalf kernverlangens die een kind nodig heeft om op te groeien. Zorg, geruststelling, bewondering, vertrouwen, aanmoediging, goedkeuring, begrip, erkenning, bevestiging, waardering en acceptatie zijn de andere elf. Uiteindelijk vormen alle twaalf kernverlangens bij elkaar de aandacht die we LIEFDE zouden kunnen noemen.

Gedurende ons hele leven hebben we behoefte aan liefde. Gedurende ons hele leven hebben we behoefte aan alle twaalf de kernverlangens. Het kind wil en mag ze van zijn ouders verwachten. En dat is niet zo simpel als dat het in eerste instantie lijkt. In de praktijk ziet een kind deze twaalf verlangens zelden helemaal vervult. De mening over het wel of niet krijgen van een kernverlangen kan tussen ouder en kind verschillen. Als ouder kun je er van overtuigt zijn dat je het wel geeft en toch kan je kind op een dag bij je komen en zeggen: “Mam, ik heb me door jou nooit gerespecteerd gevoeld.” Hoe kan dat nou??

De clou zit hem in de manier waarop we het kernverlangen denken te vervullen voor onze kinderen. Een groot deel gaat onbewust en is gebaseerd op onze eigen ervaringen. Wij hebben als kindzijnde deze behoeften stuk voor stuk óf meegekregen óf we zijn ze te kort gekomen. Sommige kernverlangens zijn in jouw jeugd misschien wel helemaal niet vervuld. Terwijl andere gedeeltelijk vervuld zijn. Soms zijn ze wel vervuld maar niet op de manier zoals jij het graag had gezien. En dan ontstaat er alsnog een gevoel van tekort.

Wat hebben onze kinderen nodig?
In elke ontwikkelingsfase van het kind zijn er een aantal kernverlangens die eruit springen. Deze kernverlangens zijn dan op dat moment net even belangrijker dan de andere. Zo zie je wanneer een kind geboren wordt dat het kernverlangen Acceptatie even heel belangrijk is. Het kind heeft behoefte om geaccepteerd te worden voordat het zich veilig kan gaan voelen.

In welke mate voel jij je geaccepteerd? In welke mate voel jij je veilig met jezelf en in je omgeving? Als jij jezelf kunt accepteren kun je ook je kind accepteren.

Een puber zoekt Erkenning en Bevestiging. Wanneer de puber voldoende erkenning en bevestiging krijgt zal het deze belangrijke ontwikkelingsfase, waarin het zich los maakt van de ouders, goed doorlopen. Zo niet dan zal deze ontwikkeling stroever gaan. We zien dan ook dat het kind in zijn verdere leven op zoek gaat naar die erkenning of bevestiging die hij of zij gemist heeft. Hij of zij zal op latere leeftijd compensaties gaan zoeken in zijn werk of in zijn relaties om het gemis uit zijn jeugd te vervullen. Iedere fase in een kinderleven heeft zo zijn eigen specifieke kernverlangen. Iedere fase in een kinderleven heeft zo zijn eigen specifieke behoefte aan liefde.

Welke verlangen heb jij overgehouden uit je kindertijd?

Sta open voor de behoeften van je kind
Je zou kunnen zeggen dat de kernverlangens de brandstof is waarop de verschillende fasen van een kind zich ontwikkelen. Zonder die brandstof loopt de motor niet. Luister daarom naar je kind wat zijn of haar behoeften zijn. Ga er niet te snel van uit dat je het al geeft. De beleveniswereld van het kind zou wel eens heel anders kunnen zijn. Sta open voor de behoeften van je kind en wees alert op je eigen behoeften. Misschien staat er op een dag bij jou ook een mannetje of een vrouwtje voor je die net als Jesse je haarscherp verteld aan welk deel van liefde hij of zij behoefte heeft.

Kinderen van deze tijd staan op een andere manier in het leven. Dat is logisch. De tijden zijn verandert, de wereld is verandert. De hele omgeving van het kind van nu is anders dan de wereld in onze kindertijd. Veel kinderen denken, leren en communiceren op een andere manier. De wijze waarop zij dit doen past niet in ons systeem. Scholen zijn daar nog niet op voorbereid Wanneer een afwijkend patroon gevonden wordt, geven wij zo’n kind al snel een etiket. Het etiket moet hulp bieden aan die kinderen die naast de boot dreigen te vallen. Echter wat we zien is dat een etiket het probleem voor het kind vergroot. Een etiket geeft aan dat het kind anders is. Anders dan de kinderen zonder etiket. Een etiket is een uitzonderingspositie. Het kind hoort niet meer in de veilige wereld van de kinderen zonder etiket. Een etiket vol goede wil, hulp en de beste intenties gegeven vergroot de onveiligheid voor het kind. Ik ben anders dan jij. Ik ben dom.

Gevoeliger
Kinderen in deze tijd zijn gevoeliger. De gevoeligheid maakt dat ze meer waarnemen dan jij of ik. het waarnemen bestaat uit onbewuste signalen opvangen vanuit de omgeving. Ze ‘horen’ gedachten, ze ‘zien’ gevoelens, ze ‘proeven’ toevoegingen in het eten. Deze gevoeligheid maakt dat ze op een dag veel prikkels op hun afgevuurd krijgen. Hierdoor moet hun lijfje hard werken om al deze prikkels te verwerken.

Voor veel kinderen is dat een te grote opgave. Zij leren zichzelf een manier aan waarmee ze zich beschermt voelen tegen deze prikkels. Dit uit zich in druk, teruggetrokken, agressief en bijvoorbeeld depressief gedrag. De druk op deze kinderen wordt vergroot wanneer hun manier van beschermen wordt afgekeurd. Dit resulteert in nog drukker, nog meer terugtrekken, nog agressiever of depressiever gedrag.

Acceptatie
Een kind heeft behoefte aan acceptatie. Niet aan afkeuring. Een kind heeft behoefte aan een liefdevolle omgeving die ruimte geeft om de prikkels te verwerken. Natuurlijk is niet elk gedrag handig. Een beetje begrip waarom een kind onhandig gedrag vertoont helpt het kind in ieder geval zichzelf te accepteren. Acceptatie leidt tot eigenwaarde, zelfvertrouwen. Het maakt het kind krachtig om met zijn handicap om te gaan in plaats van machteloos waarin hij zijn waarde verliest. Met een beetje begrip van de omgeving kunnen deze gevoelige kinderen uitgroeien tot krachtige persoonlijkheden die een waardig plekje in de maatschappij innemen. Met een beetje begrip zou dit jongetje met zijn mooie bruine ogen niet hoeven te zeggen: “Ik ben dom!”

Dit is typisch een vraag vanuit de hardheid naar jezelf. Het lijkt zo makkelijk en zo egoïstisch om jezelf te vergeven voor alles wat je niet handig aanpakt met je kind. Bekijk het echter eens van de andere kant. Wat gebeurt er als je jezelf niet vergeeft? Dan blijf je je kind vanuit schuldgevoel benaderen. Hierdoor ga je veel sneller over je grenzen heen.
Je geeft je kind een groter cadeautje of je geeft hem dat extra koekje. Uiteindelijk voel je je daar ook niet gelukkig mee en komt het moment dat je opnieuw niet handig reageert alleen maar sneller. Jouw schuldgevoel creëert een groter schuldgevoel.

Eigenlijk is er dus maar een oplossing: stop met jezelf schuldig voelen. Zet de knop mentaal om en werk aan jezelf zodat het gevoel uiteindelijk ook verdwijnt! Schuldgevoel is een soort gewoonte die vooral de vrouwen kennen, het vermogen om je schuldig te voelen ontstaat door de ontwikkeling van empathie voor een ander. Het maakt dat je als ‘egoïstisch’ peutertje de stap de buitenwereld in kan maken en verbinding kan maken met die buitenwereld. Die stap is nodig om uiteindelijk als een gezonde volwassene deel te nemen aan de maatschappij. Echter wanneer het schuldgevoel gaat zorgen dat je juist naar binnen trekt en jezelf allerlei verwijten maakt waardoor je jezelf voor de buitenwereld gaat verbergen dan mist het zijn doel volledig!