Categorie archief: Blogartikelen

Van spelend kind naar masker (gedicht)

 

Als je
meedeint
met het leven
de dualiteit
je hoofd verlaat
Als je
je vrij voelt
om te geven
als je
hart je hoofd verslaat

Als je
beseft
dat emoties
in je hoofd
worden gevoed
als je weet
dat het alleen
beweging is
wat je lijf
uit moet

Als je
Voelt
dat het leven
echt is
dat de pijn
Je lijf beslaat
als je
alleen nog maar
hoeft te voelen
hoe het weer
je lijf verlaat

Als je
weet
dat verdriet
diep zit
Als je
het telkens
tegenkomt
En
Als je niet
meer vecht
waardoor
er steeds meer
geluk en ruimte komt

 

Als je je
eigen innerlijk
kind leert kennen
als ze
niet meer
als stip
aan de horizon staat
Als je
samen met haar
hand in hand
door het leven gaat

Als je
kan doorleven
waarom je voelt
waarom je doet
Als je ervoor
kan zorgen
dat je
eigen innerlijk kind
goed wordt doorvoed
Als ze dan gezien
wordt en erkend
en ze met hart en ziel
wordt beschermd

Als je
doorhebt wie ze is
en haar vertrouwen
hebt gewonnen
Als je
hart zich opent
en je je
helemaal kan geven
Als je dat kan
pas dan
kan je
voluit
gaan leven

 

Geschreven door een deelnemer van de training ‘Open je Hart’

Van spelend kind naar masker (deel 7)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

De weg terug naar je spelend kind

Hoe kom je nu van het spelend kind met masker weer terug bij het spelend kind dat open de wereld in kan kijken en zichzelf wil ontwikkelen? Het cruciale punt ligt bij het punt van protest. Vanaf daar kun je terug in het spelend kind vallen maar ook stevig doorstappen naar boosheid, schuld en masker. We hebben gezien dat het spelend kind met masker moeilijker aan de buitenwereld duidelijk kan maken dat het geruststelling nodig heeft. Door je bewust te worden van je eigen kwaliteiten, je overtuigingen en de manier waarop je reageert wanneer je je onveilig voelt, kun je het punt van protest anders in gaan vullen zodat je daadwerkelijk gehoord wordt en het niet nodig is om door te stappen. Een ander punt dat interessant is, is het punt van masker. Een masker is niet zo zeer slecht. Het zijn prachtige kwaliteiten die je opbouwt in het leven. Ieder mens bouwt aan zijn kwaliteiten om uiteindelijk de unieke persoonlijkheid te worden die je bent. Jouw kwaliteiten gaan je pas in de weg zitten wanneer je geen andere reactie kunt geven dan vanuit die kwaliteiten. Op zo’n moment wordt je beperkt door je kwaliteiten. Door in te zien dat deze kwaliteiten van jou maar een deel zijn van wie je werkelijk bent, wordt je misschien een klein beetje nieuwsgierig naar wie je nog meer kunt zijn. Het spelende kind is dan al weer geboren….

In de boeken  ‘Mam, heb jij dat nou ook?’  en ‘Vitaal met je Innerlijk Kind” van Sylvia Leegwater vind je meer over het thema ‘Van spelend kind naar masker’.

 

Van spelend kind naar masker (deel 6)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Masker

De volgende stap is dan snel gemaakt. De negatieve overtuiging van hemzelf belemmert het kind om zich als spelend kind te blijven gedragen en de wereld te ontdekken. Deze overtuiging staat de onschuld en de veerkracht van het kind in de weg. De volgende stap is dan ook dat het kind de overtuiging niet meer wilt voelen en dit doet hij door camouflerend gedrag te ontwikkelen. Hij zet een masker op. Stel je voor dat het kind aan zichzelf heeft weergegeven dat hij niet goed genoeg is. Het gedrag wat hij dan kan ontwikkelen is dat hij de behoefte van de ander leert lezen en aansluitend kan verzorgen. Zo zal hij vaak van de ander te horen krijgen dat ze blij zijn dat hij er is en dat hij zo goed weet wat de ander nodig heeft. Het spelende kind leert kwaliteiten aan het in het leven om zijn overtuiging “Ik ben niet goed genoeg”niet te hoeven voelen. De twee voelsprieten die hij ontwikkeld om de behoeftes van de ander te kunnen “lezen” groeien en worden steeds gevoeliger. Een blik op de ander is genoeg om te weten wat de ander nodig heeft. Niet alleen wat mama nodig heeft maar ook papa en oma en opa en broer en zus en later vriendjes en vriendinnetjes, juffen en meesters, en weer later een partner en collega’s. Door zich volledig op de ander te focussen krijgt hij veel complimenten en deze complimenten zorgen er voor dat hij zijn eigen overtuiging “Ik ben niet goed genoeg” niet meer voelt of zelfs vergeet.

Doordat de focus bij de ander ligt en niet bij zichzelf zal het kind op den duur geen contact meer hebben met zijn eigen behoeftes. Het is een spelend kind met een masker geworden. Het spelend kind met masker wil zich nog steeds ontwikkelen. Tijdens de nieuwe ervaringen zal hij aanlopen tegen momenten van onveiligheid en zoeken naar geruststelling. Echter…. dit spelend kind met masker kan geen hulp meer vragen voor zichzelf. Hij kan alleen nog maar zien wat de ander nodig heeft. Op zoek naar geruststelling zal hij dan ook de ander gaan helpen. Zijn onveiligheid blijft en zal doorslaan in boosheid omdat hij niet gerustgesteld wordt, niet gezien wordt in zijn behoeftes. Door dat hij boos wordt duwt hij de ander van zich af. Dit roept gelijk de volgende crisis op. Wat is het bestaansrecht nog van dit spelende kind met dit masker als er geen mensen meer zijn die hij kan helpen? De overtuiging “Ik ben niet goed genoeg” wordt in de volgende stap nog steviger geïmpregneerd en hij zal nog beter zijn best doen om voor de ander klaar te staan. Tevens worden situaties waarin hij tijd aan zichzelf besteed uit de weg gegaan. Zelfontwikkeling en groeien in je mogelijkheden zal dit spelende kind met masker dus niet doen *

Er zijn natuurlijk meer soorten masker dan bovenstaand voorbeeld. Zo heb je ook een masker die gebouwd is op de overtuiging “Ik heb geen controle”. Dit masker creëert kwaliteiten waarmee hij de controle kan behouden voor zichzelf. Ook heb je het masker dat de kwaliteiten beheerst van het samenwerken. Dit gedrag is opgebouwd uit de overtuiging “De wereld is een gevaarlijke plek”. Er zijn in totaal 9 verschillende maskers. Wat ze gemeen hebben is dat ze het spelend kind met masker ervan weerhouden om te groeien. Het masker maakt dat ze zich alleen kunnen richten op de dingen waar hun focus op ligt.

Van spelend kind naar masker (deel 5)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Schuld

De baby voelt die boosheid ook maar is nog niet bij machte om papa of mama fysiek weg te duwen. Toch kun je duidelijk zien wanneer een baby boos is. Boosheid is echter geen fijne energie. Een kind is nog zo verbonden met mama dat het wegduwen van mama een nog groter probleem oplevert. Namelijk de angst om niet te overleven. In de jaren dat je nog zo afhankelijk bent van mama en papa is het bijna onmogelijk om juist die mensen buiten te sluiten. Dus wat doet het kind? Hij trekt de boosheid weer naar binnen en praat zichzelf een schuldgevoel aan. Hoe kon hij nu zo boos zijn op mama? Ze is altijd zo lief voor hem. Ze geeft zulke heerlijke knuffels. Het kind creëert een schuldgevoel dat het mama of papa zo ver heeft weggeduwd en de energie van de boosheid wordt omgezet in een negatieve overtuiging naar zichzelf. “Ik ben ook zo onhandig!” “Ik ben dom” “Ik kan niets goed doen” etc. Hier ontstaan de eerste overtuigingen waarop het kind zijn karakter bouwt.

Van spelend kind naar masker (deel 4)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Boosheid

Stel je voor dat er op het moment van het trauma niemand aanwezig was die de baby kon troosten. Het kind huilt om hulp maar er komt niemand. Of mama of papa komen wel en pakken de baby wel vast maar het voelt nog steeds niet veilig. Misschien zijn papa en mama met hun hoofd wel bij hele andere zaken dan de baby? Of misschien is papa of mama wel boos terwijl ze de baby vasthouden. Beidde opties maken dat de baby zich niet veilig kan gaan voelen. Op het moment dat de veiligheid niet hersteld wordt, slaat de baby door in boosheid. Boosheid om het niet gezien of gehoord worden. De boosheid richt zich dus op de ouders die het kind niet horen. In dit voorbeeld van een baby is boosheid misschien een beetje lastig te plaatsen. Maar stel je eens voor dat we al over een peuter praten. De peuter is de wereld aan het ontdekken. Hij klimt op de bank en roetsjt van het kussen af. Dit heerlijke baasje stoot daarbij met zijn koppie tegen de tafel en laat daar nu net een prachtige vaas met bloemen op staan. De vaas valt en de bloemen en het water liggen over de vloer. Op dat moment komt mama binnen en ze ziet de ravage. Haar aandacht gaat op dat moment naar de vaas en de bloemen die stuk op de grond liggen. Terwijl ze naar de huilende peuter loopt om hem te troosten voelt ze ook dat het even genoeg is geweest voor vandaag. Haar frustratie over de puinhoop en de geknakte bloemen is op dat moment zo groot dat ze niet de veilige haven voor de peuter kan zijn. De peuter voelt geen veiligheid en zijn roep om hulp slaat om in boosheid. Waarom ziet mama niet dat hij pijn heeft? Waarom ziet mama niet dat hij geschrokken is? In zijn boosheid duwt hij heel hard tegen mama’s armen en wurmt zich los. Boos als hij is gaat hij op de grond liggen en heel hard huilen. Als mama hem wil vastpakken duwt hij haar nog verder weg. In boosheid duw je mensen weg. Je zet je grens. Tot hier en niet verder. Boosheid is een enorm krachtige energie die iedereen letterlijk wegduwt uit jouw energie.

Zolang de veiligheid hersteld wordt in de vorige stap blijft het kind een spelend kind. Wanneer de veiligheid niet hersteld wordt, stapt het kind door in het proces en is er geen weg meer terug naar het spelende kind. Vanaf nu is het onomkeerbaar dat het kind een masker creëert.

Van spelend kind naar masker (deel 3)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Protest

Wanneer er iets heeft plaatsgevonden wat het spelende kind niet begrijpt dan schrikt het en het voelt zich onveilig. De eerste pure reactie op onveiligheid zien we terug bij de baby. De handjes in de lucht en huilen. Het lijkt wel of de baby wil zeggen: ‘Help ik voel me niet fijn. Wil je me even geruststellen.’ Een warme knuffel van papa of mama zal de onveiligheid al snel doen verdwijnen. De baby gaat zich weer veilig voelen en wordt weer het spelende kind dat de wereld wil ontdekken. De veiligheid zal de eerste 9 jaar simpelweg hersteld kunnen worden door een knuffel. Als het kind eenmaal 9 is volstaat een knuffel niet meer. Het kind is wakker geworden uit de magische wereld en deze nieuwe wereld wil hij begrijpen. Daarom wil het kind vanaf negen jaar ook uitleg over wat er heeft plaatsgevonden. Om zich weer veilig te voelen, zoekt het kind troost en uitleg. Begrip over de traumatische ervaring is een belangrijk aspect om zich weer veilig te kunnen voelen. Stel dat het nog eens gebeurd dan wil het kind wel weten wat hij zojuist heeft ervaren en misschien wil het kind ook wel weten wat hij er aan kan doen. Zolang de veiligheid hersteld wordt is er niets aan de hand. Het kind is geschrokken en gerustgesteld. Het kan weer verder spelen.

Van spelend kind naar masker (deel 2)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Trauma

Het spelende kind ontdekt hoe de wereld in elkaar zit. Als baby ontdekt hij dat er zwaartekracht is en met drie maanden ontdekt de baby dat er afgescheidenheid is tussen hem en zijn moeder. De baby wordt een dreumes, een peuter en een kleuter. Het leert zijn eigen lijfje kennen en bewegen. Ook leert hij dat je nat en misschien wel koud wordt van regen, dat de zon lekker warm is maar dat je je daar ook aan kan verbranden. Het spelende kind leert van elke nieuwe ervaring en hij slaat deze nieuwe ervaring als een soort blauwdruk op in zijn hersenen. Soms komt het spelende kind iets tegen waar het van schrikt. Een kachel die heet is, mama die boos is omdat hij helemaal nat is geworden van het spelen in een plas, eten wat bitter smaakt etc. Deze ervaringen geven hem een onveilig gevoel. Ook de emoties van de mensen om hem heen kunnen verwarrend zijn. ‘ Mama lacht wel maar ze voelt niet blij. Papa is heel boos maar ik weet niet wat ik gedaan heb.’ Je kunt je vast voorstellen dat hierbij veel verwarring of schrikmomenten komen kijken. Wat maakt dat het water uit de kraan de ene keer koud is en de andere keer heet? Waarom is mama de ene keer boos en de andere keer blij? De wereld geeft geen consistent beeld en dat betekent dat het spelende kind al lerende een hoop schrikmomenten ervaart waarbij hij zich even niet meer veilig voelt. Naarmate het kind ouder wordt zullen deze schrikmomenten afnemen. Het spelende kind begrijpt beter hoe de wereld in elkaar zit en zal minder ervaringen tegen komen waar onbegrip aan te pas komt. De momenten waar dit onbegrip wel aanwezig was, voelen onveilig en dit noemen we trauma. Eigenlijk kun je stellen dat elke ervaring waarin we ons onveilig voelen een trauma is. Voor een kind zullen de redenen achter het trauma kleiner zijn dan voor een volwassene maar dat maakt voor het trauma niet uit. De energie van het trauma loopt in alle gevallen de zelfde weg en heeft het zelfde resultaat. De grote van het trauma maakt daarbij niet uit.

 

 

Van spelend kind naar masker (deel 1)

Ieder kind wordt ‘geboren’ als een spelend kind. Vanaf het moment dat de baby geboren is, staat het open om te ontvangen, te ervaren en te onderzoeken. Het kind is gretig om te leren en gaat geen ervaring uit de weg. Zijn veerkracht maakt dat hij na elke val weer opstaat en het gewoon nog een keer opnieuw probeert. Zelfs nu we volwassen zijn, zit er nog steeds een spelend kind in ons. Elke nieuwe ervaring kun je alleen maar ervaren dankzij jouw spelende kind. Een nieuwe baan, een nieuwe relatie, een nieuw huis, op vakantie gaan, een opleiding gaan volgen. We doen dit allemaal omdat het spelende kind ons deze richting in duwt. Het spelende kind wil zich ontwikkelen en groeien. Het wil nog steeds zichzelf in deze wereld ervaren en boven zichzelf uitstijgen. Wanneer we ouder worden wordt ons spelend kind steeds angstiger voor nieuwe ervaringen. We beschermen ons voor eerder mislukkingen en opgelopen pijn. Om toch te kunnen groeien is er een behoorlijk portie moed nodig. Moed om je open te stellen, om kwetsbaar te zijn om te erkennen dat je het alleen niet redt en dat je hulp nodig hebt. Om te ontdekken hoe wij weer terug kunnen komen bij het spelende kind in onszelf moeten we eerst onderzoeken hoe we deze gedeeltelijk zijn ‘kwijt’ geraakt.

De stappen die we als kind doorlopen zjin:  spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf.  De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Zie van spelend kind naar (masker deel 2)

Denken, voelen en doen

De opleiding Gezins- en KinderCoach draait op drie pijlers. Dat wil zeggen dat we zowel met het DENKEN, VOELEN en DOEN werken. We zijn als mens niet allemaal hetzelfde en we leren en reageren allemaal op onze eigen unieke wijze. Toch kun je jouw reactie op situaties binnen de drie pijlers DOEN, VOELEN en DENKEN plaatsen. Ben je een denker, een doener of een voeler? De opleiding Gezins- en KinderCoach is een ervaringsgerichte opleiding waarin we veel aandacht besteden aan deze drie pijler. We starten bij het DOEN. Door middel van de oefeningen, de ervaring, krijgt de aangeboden theorie meer diepgang en betekenis. De theorie, het DENKEN, zal op deze wijze moeiteloos geïntegreerd worden. Tijdens het doen van de oefeningen kan er bewust of onbewust oud zeer aangeraakt worden. Het VOELEN. Je leert als coach om te gaan met jouw emoties en met die van de ander. Zo leer je als vanzelf om te gaan met wat uiteindelijk in jouw praktijk bij jouw cliënten zich gaat voordoen. We besteden in de opleiding veel aandacht aan de vrijkomende emoties en hoe je daar mee omgaat. Heling vind namelijk plaats op dezelfde drie pijlers: DENKEN, VOELEN en DOEN. Een onverwerkte ervaring wil vanuit deze drie ingangen benaderd worden waardoor je de onverwerkte situatie echt kan verwerken tot op het niveau dat je er in het dagelijks leven geen hinder meer van ondervindt. We zijn geneigd om de onverwerkte situatie alleen via onze voorkeurs ingang te ‘helen’ en dit is niet voldoende om het voorgevallen incident achter je te laten. Op onverwachte momenten wordt je er toch weer mee geconfronteerd, meestal door je kinderen, en zal de pijn weer net zo groot lijken.

Ieder mens is uniek en iedereen heeft zijn eigen ‘ingang’. Ook jouw cliënten! Het is daarom belangrijk dat je als coach de cliënt vanuit de verschillende pijlers kunt benaderen.

Ben je een voeler, reageer je op stresssituatie met emotie, dan zul je tijdens de opleiding geraakt worden door de verschillende oefeningen. Je krijgt bewustwording waarom de oefening je raakt en daardoor verandert je reactie, je gedrag, op een stresssituatie.

Ben je een doener, reageer je op een stresssituatie met een fysieke reactie, dan zul je tijdens de opleiding fysieke reacties ervaren door de verschillende oefeningen. Je krijgt bewustwording op deze reacties en daarmee ontlaad je jouw lichaam van spanning (emoties).

Ben je een denker, reageer je op een stresssituatie vanuit de analyse, dan zul je tijdens de opleiding verwart raken van de opgeslagen emoties en de onbewuste fysieke reacties van je lichaam. Je krijgt bewustwording en begrip over jouw reacties en daardoor kun je zowel emotioneel als fysiek ontladen.

Wanneer alle pijlers zijn onderzocht en hun spanning hebben losgelaten zal een ervaring verwerkt zijn. Dat betekent niet dat het litteken op je ziel is verdwenen. De ervaring heeft jou gevormd tot wie je nu bent en daardoor zal het altijd deel uit blijven maken van je leven. Doordat de spanning weg is, zal de ervaring niet meer negatief voor je werken maar zal het je juist helpen om dicht bij jezelf en jouw unieke kwaliteiten te blijven.

De opleiding Gezins- en KinderCoach leert jou deze behandelingsmethode toe te passen bij jezelf, andere volwassenen en kinderen.

Opleiding Gezins- en KinderCoach

Nadat Linda de opleiding Gezins- en KinderCoach heeft afgerond, kreeg ik een kaart van haar met dit prachtige gedicht:

Een parel lag verborgen

ergens diep in mijn ziel.

Ik was hem vergeten

en ik was verre van stabiel.

 

Door jouw opleiding,

jouw levenswerk,

voel ik me weer bijzonder,

voel ik me weer sterk.

 

Een jaar lang heb jij ons meegenomen

op een reis hier ver vandaan.

We zijn over bergen, door dalen

zelfs door het zand gegaan.

 

Wow, wat een ervaring,

wat een reis!

Dit had ik niet willen missen,

voor geen enkele prijs.

 

Dank je wel lieve Sylvia

voor jouw warmte, jouw inzet,

zonder jouw enthousiasme en steun

had ik nooit zulke bergen verzet.

 

Ik weet nu dat ik niet buiten

maar binnen mij zoeken moet.

Dat het niet gaat om wat je zegt

of wat je voor een ander doet.

 

Het gaat maar om 1 ding

eigenlijk zo simpel en zo klein.

Het draait allemaal om liefde

er echt voor iemand zijn.

 

Mijn schelp is open.

Ik mag er weer zijn.

Mijn parel kan weer stralen

en daar mag ik, maar ook jij, trots op zijn.

 

Bedankt voor het bijzonder mooie jaar!

 

Namasté,

Linda van Zwieten.