Categorie archief: Blogartikelen

Denken, voelen en doen

De opleiding Gezins- en KinderCoach draait op drie pijlers. Dat wil zeggen dat we zowel met het DENKEN, VOELEN en DOEN werken. We zijn als mens niet allemaal hetzelfde en we leren en reageren allemaal op onze eigen unieke wijze. Toch kun je jouw reactie op situaties binnen de drie pijlers DOEN, VOELEN en DENKEN plaatsen. Ben je een denker, een doener of een voeler? De opleiding Gezins- en KinderCoach is een ervaringsgerichte opleiding waarin we veel aandacht besteden aan deze drie pijler. We starten bij het DOEN. Door middel van de oefeningen, de ervaring, krijgt de aangeboden theorie meer diepgang en betekenis. De theorie, het DENKEN, zal op deze wijze moeiteloos geïntegreerd worden. Tijdens het doen van de oefeningen kan er bewust of onbewust oud zeer aangeraakt worden. Het VOELEN. Je leert als coach om te gaan met jouw emoties en met die van de ander. Zo leer je als vanzelf om te gaan met wat uiteindelijk in jouw praktijk bij jouw cliënten zich gaat voordoen. We besteden in de opleiding veel aandacht aan de vrijkomende emoties en hoe je daar mee omgaat. Heling vind namelijk plaats op dezelfde drie pijlers: DENKEN, VOELEN en DOEN. Een onverwerkte ervaring wil vanuit deze drie ingangen benaderd worden waardoor je de onverwerkte situatie echt kan verwerken tot op het niveau dat je er in het dagelijks leven geen hinder meer van ondervindt. We zijn geneigd om de onverwerkte situatie alleen via onze voorkeurs ingang te ‘helen’ en dit is niet voldoende om het voorgevallen incident achter je te laten. Op onverwachte momenten wordt je er toch weer mee geconfronteerd, meestal door je kinderen, en zal de pijn weer net zo groot lijken.

Ieder mens is uniek en iedereen heeft zijn eigen ‘ingang’. Ook jouw cliënten! Het is daarom belangrijk dat je als coach de cliënt vanuit de verschillende pijlers kunt benaderen.

Ben je een voeler, reageer je op stresssituatie met emotie, dan zul je tijdens de opleiding geraakt worden door de verschillende oefeningen. Je krijgt bewustwording waarom de oefening je raakt en daardoor verandert je reactie, je gedrag, op een stresssituatie.

Ben je een doener, reageer je op een stresssituatie met een fysieke reactie, dan zul je tijdens de opleiding fysieke reacties ervaren door de verschillende oefeningen. Je krijgt bewustwording op deze reacties en daarmee ontlaad je jouw lichaam van spanning (emoties).

Ben je een denker, reageer je op een stresssituatie vanuit de analyse, dan zul je tijdens de opleiding verwart raken van de opgeslagen emoties en de onbewuste fysieke reacties van je lichaam. Je krijgt bewustwording en begrip over jouw reacties en daardoor kun je zowel emotioneel als fysiek ontladen.

Wanneer alle pijlers zijn onderzocht en hun spanning hebben losgelaten zal een ervaring verwerkt zijn. Dat betekent niet dat het litteken op je ziel is verdwenen. De ervaring heeft jou gevormd tot wie je nu bent en daardoor zal het altijd deel uit blijven maken van je leven. Doordat de spanning weg is, zal de ervaring niet meer negatief voor je werken maar zal het je juist helpen om dicht bij jezelf en jouw unieke kwaliteiten te blijven.

De opleiding Gezins- en KinderCoach leert jou deze behandelingsmethode toe te passen bij jezelf, andere volwassenen en kinderen.

Opleiding Gezins- en KinderCoach

Nadat Linda de opleiding Gezins- en KinderCoach heeft afgerond, kreeg ik een kaart van haar met dit prachtige gedicht:

Een parel lag verborgen

ergens diep in mijn ziel.

Ik was hem vergeten

en ik was verre van stabiel.

 

Door jouw opleiding,

jouw levenswerk,

voel ik me weer bijzonder,

voel ik me weer sterk.

 

Een jaar lang heb jij ons meegenomen

op een reis hier ver vandaan.

We zijn over bergen, door dalen

zelfs door het zand gegaan.

 

Wow, wat een ervaring,

wat een reis!

Dit had ik niet willen missen,

voor geen enkele prijs.

 

Dank je wel lieve Sylvia

voor jouw warmte, jouw inzet,

zonder jouw enthousiasme en steun

had ik nooit zulke bergen verzet.

 

Ik weet nu dat ik niet buiten

maar binnen mij zoeken moet.

Dat het niet gaat om wat je zegt

of wat je voor een ander doet.

 

Het gaat maar om 1 ding

eigenlijk zo simpel en zo klein.

Het draait allemaal om liefde

er echt voor iemand zijn.

 

Mijn schelp is open.

Ik mag er weer zijn.

Mijn parel kan weer stralen

en daar mag ik, maar ook jij, trots op zijn.

 

Bedankt voor het bijzonder mooie jaar!

 

Namasté,

Linda van Zwieten.

Het wordt wel eens tijd, mam!

“Het wordt wel eens tijd, mam!” zei mijn twaalfjarige zoon. Ik was al surfend over het web een survival kamp tegengekomen waar Dante graag naar toe wilde. Een week op stap met allemaal vreemde kinderen, 300 kilometer van huis en dan ook nog eens allemaal avontuurlijke dingen doen. Zijn keuze was gevallen op het meest uitdagende kamp voor 12 tot 16 jarige. De promotie was veelbelovend: hangen boven een rivier, klimmen langs een afgrond. Angstaanjagend avontuurlijk. Mijn zoon Dante. Een ‘goed jong’ zoals elke leraar hem beschrijft. Een joch met het hart op de juiste plek. Doodsbenauwd voor confrontaties en bij elke schram loopt hij minstens een week mank. Op mijn vraag of het kamp voor 8 t/m 13 jarige hem niet leuker leek, misschien iets minder zwaar dan het kamp dat hij had uitgezocht keek hij me recht aan en zei: “Het wordt wel eens tijd, mam!”

Dante is een kind van deze tijd. Een kind dat vanuit zijn gevoel leeft en van daar uit beslissingen neemt. Dit maakt hem een krachtig maar tegelijkertijd ook heel kwetsbaar kind. Het kwetsbare stuk komt naar voren wanneer hem gevraagd wordt naar een beredenering van zijn beslissing. Deze is er namelijk vaak helemaal niet. Beslissingen die vanuit gevoel genomen worden kennen vaak geen logica. Maar maakt dit de beslissing daardoor minder waardevol?

De kinderen van deze tijd hebben een eigen wijsheid die maakt dat ze vanuit hun hart beslissingen kunnen nemen. Er zijn kinderen die heel duidelijk kunnen “zien” als je iets doet wat niet goed voor je is, je wordt als mens dan donker of je krijgt een donkere kleur om je heen. Er zijn kinderen die het gewoon “weten”, uit het niets is daar een helder weten. Er zijn kinderen die krijgen het “door”, alsof er een engeltje op hun schouder zit dat ze van alles influistert. En er zijn kinderen die kunnen ruiken of iets goed of niet goed voor ze is en als het niet goed is ruiken ze een onaangename diepe geur, terwijl ze niets ruiken bij keuzes die wel goed voor ze zijn. De kinderen van deze tijd weten wanneer je een beslissing neemt die niet uit je hart komt en zullen je daar op wijzen, maar wel op een manier die bij hun leeftijd past.

Ouders en kinderen hebben twee verschillende groeiwegen. We zien in deze tijd dat het gevoel belangrijk is en dat het gevoel ondersteund mag worden door het denken. Zowel bij de ouders als bij het kind is het gevoel van nature aanwezig. Echter bij de volwassene is het denken in die mate aanwezig dat het gevoel ondergeschikt is geraakt. We zien dat de maatschappij waarin we leven om verstandige beslissingen vraagt. Een beslissing nemen vanuit je hart is en blijft lastig voor ouders. Zeker als zo’n beslissing geheel indruist tegen al onze boeken wijsheid en aangeleerde opvoedingswijsheid. Een kind kan daardoor ongewild heel confronterend zijn.

Het vraagt een behoorlijk portie moed en vertrouwen van jou als ouder om de hartsbeslissingen van je kind te kunnen accepteren, aanmoedigen of te honoreren. Helemaal wanneer het om beslissingen gaat waar je met je “verstand” niet bij kunt. Mocht je nu in het bezit zijn van een behoorlijk portie vertrouwen dan komt er weer een andere uitdaging om de hoek kijken. Hoe kun je onderscheidt maken tussen een hartsbeslissing van je kind of een uitbreiding van zijn of haar grenzen ten opzichte van de jouwe. Met andere woorden hoe weet je als ouder of je kleuter op dit moment beter geen spinazie kan eten òf dat je kleuter je grenzen aan het onderzoeken is?

Het antwoord op deze vraag is simpel. Leer te luisteren naar je eigen gevoel. Je kunt dan per situatie beter inschatten of je kind het werkelijk meent of dat het uitdagend bedoeld is. Als mens hebben we allemaal de mogelijkheid om te voelen. Sterker nog: er is een tijd geweest dat je niet anders deed. Jouw opvoeding heeft er hoogstwaarschijnlijk voor gezorgd dat je je gevoel niet meer vertrouwd en zo is je gevoel ondergeschikt geworden aan je ratio. Je gevoel zit er dus nog steeds!! Je hebt alleen een voorkeur gecreëerd voor je verstand. Het enige wat je hoeft te doen is deze voorkeursbehandeling ten aanzien van je verstand iets te verslappen en je gevoel weer wat op te poetsen. Je gevoel zal je uitdagen beslissingen te nemen die niet te beredeneren zijn. Trap niet in de valkuil je beslissing te willen beredeneren, dat gaat je niet lukken en tegelijkertijd laat je je verstand weer floreren in plaats van je gevoel.

Dante’s woorden kwamen recht uit zijn gevoel: ze waren daar gewoon. Ik hoefde echt niet aan hem te vragen wat er tijd werd, waar het tijd voor werd of hoe hij ‘het wordt wel eens tijd’ bedoelde. Hij had me geen antwoord kunnen geven. Simpelweg omdat de zin niet vanuit zijn ratio kwam maar uit een diep gevoel van binnen, waardoor ze krachtig en congruent overkwamen.

Dante is twaalf en na deze zomer gaat hij naar de middelbare school. Een nieuwe klas, elke dag een uur reizen met de trein en de metro naar de grote stad. Ik heb het afgelopen jaar zo vaak gedacht dat er nog wel wat mag gebeuren om Dante ”trein” en “hoofdstad” klaar te maken. Tot dat moment was er nog niets gebeurd. Maar nu dus wel. En het werd wel eens tijd!

Hoe oude ervaringen vat hebben op gebeurtenissen in het hier en nu

cat-1404368Emoties kunnen onvoorspelbaar zijn. Ze ploppen te pas en te onpas op en worden soms intens ervaren. Als je dan goed naar de intensiteit van de emotie kijkt en naar de omstandigheden zoals die zich op dat moment voordoen dan lijken de emoties soms te groot of te overdreven voor dat moment.   Als de omstandigheden de emotie niet rechtvaardigen, waar komt de emotie dan vandaan? Vaak komt een emotie in het dagelijks leven voort uit het verleden. Als je klein bent en je hersens zijn nog niet volgroeid dan begrijp je veel van wat er plaatsvind in je leven niet. Op het moment dat je iets niet begrijpt en de situatie onveilig voor je voelt dan zullen je hersenen dit moment met de emotie opslaan in je lichaam. Wachtend op een moment dat je tijd en ruimte hebt om deze ervaring wel te begrijpen en de emotie los te laten. Helaas komt dit in de praktijk niet veel voor. We zijn gewend om onze emoties in het hier en nu te ervaren en niet gewend om terug te kijken. Zo koppelen we het verdriet, de boosheid of de angst aan dat gene wat er nu in je leven speelt in plaats van we gaan zoeken naar een gelijksoortige ervaring die we vroeger hebben ervaren. Zodat we dit oude stuk door deze nieuwe ervaring kunnen verwerken. Doordat we deze terugkoppeling niet maken zal onze reactie hetzelfde zijn als die in je jeugd. Je hersenen zullen op zo’n moment alleen maar meer onbegrip opslaan in plaats van dat ze iets uit het verleden loslaten. Tijdens een examenweekend kwam er een mooi voorbeeld naar boven.

Anne vertelt over de extreme boosheid die ze voelt wanneer haar poes tijdens het klaarmaken van haar eten al via Anne’s benen om hoog klimt om zo snel mogelijk haar eten op te eten. Anne ziet paniek in de ogen van de poes wanneer deze naar boven klimt en ze roept uit: Alsof ze me niet vertrouwt! Op de vraag wat dit met Anne doet, reageert ze nog emotioneler: Is het dan nooit genoeg? Deze uitspraak herkent Anne uit andere situaties. Hoeveel geld ze ook heeft het voelt nooit als genoeg. Ook hier ervaart ze vaak paniek terwijl ze geld genoeg heeft. Tijdens de sessie komt naar boven dat ze als tien jarig meisje een afspraak bij de orthodontist is vergeten en ze dit eerlijk had opgebiecht aan haar moeder. Haar moeder reageerde daar heel goed op maar haar vader werd heel boos. Niet op Anne maar op haar moeder. Anne heeft zich daar erg schuldig over gevoeld. Als straf moest ze al haar spaargeld inleveren. De paniek van het moment heeft Anne gekoppeld aan het verlies van haar spaargeld. Deze onverwerkte ervaring komt er nu uit wanneer ze de paniek van haar poes ziet wanneer deze voor zijn eten vecht. Anne wordt geraakt door deze sessie en als een tien jarig meisje huilt ze tranen met tuiten. Tussen de snikken door kan de volwassen Anne ook vertellen wat een zware straf ze het vind voor een meisje van tien en dat ze nu snapt waar haar ‘geldprobleem’ vandaan komt. Samen met de coach gaat ze in een visualisatie naar het meisje toe en ze laat de tienjarige aan haar vader vertellen wat oneerlijk ze het vindt. Ze laat haar verdriet zien en voelt zich getroost door haar vader. Na de visualisatie mag Anne nog even het moment dat haar poes eten krijgt voor ogen halen. Anne moet hard lachen. Ze ziet geen paniek meer maar wel een poes die een enorme schrokop is!

 

Fysieke klachten en hun emotionele achtergrond

kind-oorVaak hebben fysieke klachten een emotionele achtergrond. Onverwerkte emoties zetten zich vast in het lichaam en zorgen daar voor disbalans. Soms is de onverwerkte emotie makkelijk te achterhalen. Even heel simpel gesteld: wanneer je last hebt van je keel, spreek je je niet uit. Wanneer je last van hebt van je ogen, zie je iets over het hoofd.

Ook kinderen kunnen onverwerkte emoties voor hun ouders spiegelen. De onderliggende pijn van de ouder wordt dan via het kind fysiek geuit. Dat doet een kind natuurlijk niet bewust. Het kind reageert ook alleen maar op de prikkels die de ouder afgeeft. In onderstaande casus reageert het kind fysiek op de pijn van de moeder.

“Ik wil graag dat mijn kinderen luisteren”, zegt Marjolein tijdens de intake. Ze verteld hoe haar beide zonen en haar dochter Iris elke keer weer de tijd weten te rekken met het naar bed gaan wanneer het eigenlijk mama tijd is. Tijd voor haarzelf om nog even te kunnen werken of nog even iets te kunnen voorbereiden voor de volgende dag of tijd om weer even tot rust en bij zichzelf te komen zodat ze de volgende dag er weer helemaal voor de kinderen kan zijn. Wanneer ik haar vragen stel over haar jongens vertelt ze diverse situaties waarin ze niet luisteren. Situaties waarin zij haar ruimte niet kan pakken en zij haar kinderen over haar grenzen laat gaat. Ze reageert kalm op mijn vragen. Het vertellen roept geen emotie op. Wanneer ik haar naar Iris vraag komen er wel emoties. De tranen glijden over haar wangen. Ze maakt zich zorgen om Iris. Met Iris gaat het niet goed. Ze heeft veel oorontsteking en is als gevolg daarvan vaak moe. Iris krijgt antibiotica voor de ontsteking wat helemaal indruist tegen het gezonde eet patroon van Marjolein. Door natuurlijke antibiotica te geven weet ze de tijd te rekken tussen de antibioticakuren door maar het voelt niet fijn. Omdat Marjolein zelf al aangaf dat ze het belangrijk vind dat haar kinderen luisteren, laat ik haar de symboliek zien van de oortjes van Iris en de pijn niet gehoord te worden van Marjolein zelf. Op mijn vraag wat Marjolein nu het liefste zou willen, geeft ze aan dat ze haar ruimte meer kan nemen bij haar kinderen. Ze legt uit dat wanneer zij meer haar ruimte kan nemen, ze duidelijker zal zijn tegen haar kinderen en dan zou er meer rust komen. Door middel van de spiertest kijk ik welke emotie haar blokkeert om meer ruimte voor zichzelf te pakken. We komen bij een jonge boze Marjolein terecht. Deze kleine Marjolein heeft gezien hoe haar grote, krachtige zus mishandeld werd door de meester van Marjolein. Marjolein ziet zichzelf ineen gekropen achter haar tafeltje zitten, bang om op te vallen en ruimte in te nemen. Bang voor de gevolgen. Marjolein heeft dus al vroeg geleerd dat wat haar zus zo goed kon, in je kracht staan en ruimte in nemen, meedogenloos afgestraft werd. Iris heeft deze onbewuste emoties bij haar moeder gevoeld en ze reageert hierop door ontstekingen in haar oren. Ze laat met haar ontstoken oortjes aan Marjolein zien dat ze meer naar zichzelf mag luisteren. Kleine Marjolein is getraumatiseerd geraakt door wat ze met haar zus heeft zien gebeuren. De boosheid over het onrecht mag nog geuit worden en de kracht van de boosheid mag omgezet worden in het zetten van grenzen en in op komen voor haarzelf zodat ze vrij van emoties haar ruimte in kan nemen en de kinderen naar haar kunnen luisteren.

DreamChild 12,5 jaar

praktijkfoto-klein

Dit is mijn eerste foto van mijn praktijk in de krant. Nu 12,5 jaar geleden. De eerste voorzichtige stappen de buitenwereld in. Je kunt aan mijn rode wangen zien hoe spannend ik het allemaal vond.

Het was een tijd waarin ik me zichtbaar moest maken. Het boek over mijn zoon Jesse werd uitgegeven. Ik heb mijn verhaal met Jesse aan tal van journalisten vertelt. Er werden krantenartikelen geplaatst over de ouderschapscursus die ik toen al gaf en daarna kwam mijn eigen opleiding Gezins- en KinderCoach die in die tijd nog gewoon Gezinscoach heette.

Ik heb onnoemelijk veel geluk gehad dat ik steeds de juiste mensen op mijn pad tegenkwam. Maar, ik geloof niet in geluk! Ik denk daarom dat deze prachtige reis van begin tot nu voor mij beschreven lag en ligt.

Het moest zo zijn.

Tot de dag van vandaag verbaas ik me nog steeds over de synchroniteit waarmee er iets verschijnt op het moment dat ik het nodig heb. Zo heb ik alle innerlijk kind liedjes die ik in de opleidingen laat horen, van mensen aangereikt gekregen. Ze wilden me een liedje laten horen. De mooie gedichtjes die mijn boeken sieren, werden me toegezonden of voorgelezen.

Ik heb tal van prachtige, lieve, mooie mensen ontmoet. Sommigen waren hun eigen spoor bijster. Anderen waren zo bevlogen over hun passie dat ik geïnspireerd raakte. En sommige hielpen mij op mijn spoor.

Het enige wat ik al die jaren heb gedaan is JA zeggen. Ja tegen alles wat me aangeboden werd. Wil je een boek schrijven, wil je op een beurs staan, wil je een opleiding opzetten, wil je een training schrijven over hoe je een cursus geeft, wil je een lezing geven? Ik kan me van de eerste tien jaar niet herinneren dat ik ergens Nee op gezegd heb.

Ik heb alles aangegrepen om mezelf te ervaren.

Mijn angsten die op het laatste moment omhoog kwamen. Bang dat ik het toch niet kon.

Mijn plezier in het doen en mijn trots na afloop wanneer het goed gegaan was, of dat het soms een fiasco was, maar dat ik het toch gedaan had!

Nu 12.5 jaar later staat DreamChild als een huis en ben ik supertrots op wat ik heb bereikt. Dit weekend vieren we dit met mijn gezin en de Gezins- en KinderCoaches. Mijn gezin omdat hieruit alle leermomenten zijn ontstaan en mijn coaches omdat zij mijn leermomenten hebben ontvangen en hebben doorgegeven.

Dank jullie wel lieve mensen dat jullie het mogelijk hebben gemaakt dat DreamChild is uitgegroeid tot een opleidingsinstituut voor ouders, opvoeders en professionals!

Family Island (7)

digio-island-1553668In de nieuwe show Family Island begroet Johnny de Mol vier families waarin het met een kind in de thuissituatie uit de hand is gelopen. Met het hele gezin worden ze 2 weken op een afgelegen onbewoond eiland gezet en ze worden door middel van fysieke training en psychische hulp geholpen om weer een hecht en gelukkig gezin te worden. Of dat gaat lukken moet blijken. Het lijkt me leuk om de aankomende afleveringen vanuit het oog van een Gezins- en KinderCoach de gezinnen en hun therapie te volgen. In de eerste aflevering wordt gelijk duidelijk dat het om 4 pubers gaat die op hun eigen wijze het huiselijk geluk dwarsbomen. Als je er van uitgaat dat iedereen vanuit liefde handelt dan kun je hier gelijk zien hoe pijn de liefde kan verwringen tot  iets zo destructief.  Geen vader, moeder of kind wil deze relatie met elkaar en toch gebeurt het.

Het programma nadert zijn einde. Hoe sluiten de gezinnen deze twee weken af? Wat hebben ze geleerd en hoe gaat het nu (een maand na Family Island) met ze.

De coaches geven aan wat zij denken dat het probleem vormt voor de verschillende families.

  • Bij de familie Douma is communicatie het sleutelwoord
  • Bij de familie de Zwart zitten de gescheiden vader en moeder niet op een lijn
  • Bij de familie Barten is het probleem het niet goed luisteren van moeder Miranda en de agressie van Eliza
  • Bij de familie Kamsteeg laten ze met de uitgesloten Marise in het midden wat het probleem is

Ik heb deze aflevering met dubbele gevoelens zitten kijken. Ja ze hebben de band bij drie families versterkt en ja het gedrag bij de kinderen is verbeterd maar in mijn ogen is het werkelijke probleem niet aangepakt. Waar de kinderen eerst op een natuurlijke (a-sociale) wijze uiting gaven aan de energie van de ouder(s), hebben ze nu gezien dat het beter werkt als ze dat niet meer doen. Op zich is dat natuurlijk hartstikke mooi. Hierdoor is de veiligheid in het gezin teruggekomen voor broertjes en zusjes. Maar en dan een hele grote maar. Ze hebben mijns inziens niet gekeken naar waar het gedrag vandaan kwam. De energie zal bij een aantal families dus ook op blijven spelen en wat gaat er dan gebeuren?

Bij de familie Douma zijn mooie stappen gemaakt in het probleem van vader en moeder om te leren vertrouwen. Door middel van hun zoon Dario hebben ze weer leren vertrouwen en ik hoop dat dit ook tot uiting komt in de rest van hun leven. Ook hoop ik dat de reden waarom ze beidde moeite hebben met vertrouwen is geheeld zodat het trauma energie van ‘wantrouwen’ niet meer aan hen kleeft.

Bij de familie de Zwart zijn de ouders wat meer op een lijn gekomen. Maar ik vrees dat het vooral de aanpassing van Cedric zelf is geweest vanuit de grenzeloze liefde naar zijn ouders die gemaakt heeft dat het ‘probleem’ zich nu opgelost heeft. In moeder en vader zie ik geen enkele verandering gekomen. Het trauma energie van ‘het niet luisteren of niet gehoord worden’ waar Cedric op reageerde moet nog steeds aanwezig zijn in het gezin.

Bij de familie Barten is ook nog niet veel opgelost. Eliza weet nu beter wat haar gedrag aan onveiligheid brengt in het gezin maar wat veroorzaakt het gedrag? De boosheid van moeder Miranda die ze zo sterk onderdrukt is er nog steeds. Eliza zegt ook zelf dat ze deze boosheid nu wegduwt als ze hem voelt. Auwwww dat is niet mis. Ze heeft in dit programma dus geleerd de boosheid (van haar moeder) te onderdrukken maar wat doet deze energie dan in haar lijf? We hebben allemaal gezien dat het een energie was dat alles om haar heen verwoestte. En die energie trekt ze nu naar binnen?

Bij de familie Kamsteeg zit moeder haast triomfantelijk te vertellen dat haar dochter weer het zelfde gedrag vertoont. Marise woont ondertussen samen, werkt niet en doet ook niet veel moeite om de diagnosticering die de coaches op het eiland hebben aangeboden te doorlopen. Met andere woorden ze zijn nog geen stap verder. Of toch? Dochterlief schijnt ADHD te hebben waardoor ze o.a. impulsief is en moeite heeft met coördineren. Als ze dat op het eiland hadden gezien dan hadden ze haar daar ook niet hoeven af te straffen door haar alleen weg te zetten. Aan de andere kant geloof ik helemaal niet in deze diagnose en heb ik een groot vermoeden dat deze trip naar Family Island het oorspronkelijke trauma bij Marise alleen maar groter heeft gemaakt. Weer weggezet te worden door de familie terwijl ze in aflevering 1 al aangeeft dat ze zich niet bij de familie voelt horen is natuurlijk bevestiging op bevestiging. Ik had gehoopt dat de coaches de moeder wakker zouden schudden maar ik ben bang dat ze alleen maar verder is afgedwaald van het oorspronkelijk probleem.

 

Van mijn kant zijn er dus gemengde gevoelens over dit programma. In dit programma ging het alleen over gedragsaanpassing. Ik ben blij dat de Gezins- en KinderCoaches wel op zoek gaan naar de reden waarom het gedrag van het kind ontstaat. Hierdoor verdwijnt trauma energie en kan het zich niet op een andere wijze manifesteren want hoe het trauma energie NU bij deze families tot uiting gaat komen zullen we nooit weten.

Family Island (6)

digio-island-1553668In de nieuwe show Family Island begroet Johnny de Mol vier families waarin het met een kind in de thuissituatie uit de hand is gelopen. Met het hele gezin worden ze 2 weken op een afgelegen onbewoond eiland gezet en ze worden door middel van fysieke training en psychische hulp geholpen om weer een hecht en gelukkig gezin te worden. Of dat gaat lukken moet blijken. Het lijkt me leuk om de aankomende afleveringen vanuit het oog van een Gezins- en KinderCoach de gezinnen en hun therapie te volgen. In de eerste aflevering wordt gelijk duidelijk dat het om 4 pubers gaat die op hun eigen wijze het huiselijk geluk dwarsbomen. Als je er van uitgaat dat iedereen vanuit liefde handelt dan kun je hier gelijk zien hoe pijn de liefde kan verwringen tot  iets zo destructief.  Geen vader, moeder of kind wil deze relatie met elkaar en toch gebeurt het.

In deze aflevering zet Johnny de Mol samen met de ouders van Cedric wat punten op een rij waar ze zich beidden aan moeten houden. Zo gelden bij elk huishouden eigen regels en wordt bij een woordenwisseling tussen vader en zoon niet gelijk moeder gebeld. Ook gaat het favoriete spel van Cedric eruit. GTA is een verderfelijk spel volgens de ouders en Johnny en het spel heeft een slechte invloed op Cedric. Cedric reageert hierop met: “Jullie zetten me altijd voor lul! Ik sta bij mijn vrienden voor lul! Ze lachen me uit!” Dit eindigt met de zin: “Jullie luisteren niet naar me!”

Daar heeft Cedric wel een punt. Er wordt gedurende het hele gesprek op èèn moment na dat moeder aan Cedric vraagt: “Waarom lachen je vrienden je uit?” niet naar Cedric geluisterd. Ook bij latere confrontaties wordt er niet werkelijk geluisterd naar Cedric. Van wie moet Cedric leren dat je moet luisteren als ze ook niet naar hem luisteren? De vragen die er werkelijk toe doen en waarmee je een stukje meer inzicht krijgt in het denken en handelen van Cedric worden niet gesteld. “Waarom heb je het gevoel dat we je voor lul zetten? Wanneer zetten we je dan voor lul? Hoe zetten we je voor lul?” Er wordt gewoon over heen gewalst. Er wordt niet naar gekeken. Je ziet in alle afleveringen de wil van Cedric om het de ouders naar de zin te maken. Om hun liefde te ontvangen. Je kunt bij Cedric mooi zien wanneer het trauma wordt aangeraakt wat zijn negatieve gedrag naar boven haalt. De verschillen tussen Cedric in zijn gezonde gedrag en in zijn trauma gedrag zijn enorm groot. De vragen die gesteld mogen worden om inzicht te krijgen in het trauma ontbreken. Daarnaast kampt moeder ook met een overtuiging dat er niet naar haar geluisterd (dit was te zien in een eerdere aflevering) wordt. In welke mate spiegelt Cedric dit?

Marise wordt gevraagd of ze toekomstplannen heeft. Zodra Marise aangeeft dat toekomstplannen geen zin hebben omdat ze toch nooit werken, vraagt coach Maaike door naar de motivatie van Marise om toch die toekomstplannen te maken. Ik heb geen enkele vraag gehoord welke ervaringen Marise heeft waardoor ze zo negatief ten opzichte van een toekomstplan is. Wat is er ooit gebeurd dat ze denkt dat een toekomstplan niet haalbaar is? Dit voorbeeld èn omdat ze ‘sochtends ook geen motivatie laat zien tijdens het sporten gebruiken de coaches om Marise buiten de setting van Family Island te plaatsen. Marise wordt naar een hutje buiten het gebied geplaatst en mag zich niet meer in de openbare ruimtes vertonen. Ik weet niet of dit bedoeld is als confrontatie waarbij de coaches hopen dat Marise wakker geschut wordt? Ik ben heel benieuwd hoe moeder hier mee omgaat. Ze heeft tenslotte net de band een beetje aangetrokken met haar dochter.

Tussen Dario en zijn moeder Sanne gaat het steeds beter. Ze kregen een mooie oefening waarbij Dario en Sanne niets mochten zeggen terwijl ze elkaar aankeken. Onderwijl stelde Johnny vragen die ze aan het nadenken of voelen zette. Heel mooi om te zien dat moeder en zoon weer een stapje dichter naar elkaar toe hebben gemaakt.

 

Ik ben benieuwd naar de volgende aflevering!

Family Island (5)

digio-island-1553668In de nieuwe show Family Island begroet Johnny de Mol vier families waarin het met een kind in de thuissituatie uit de hand is gelopen. Met het hele gezin worden ze 2 weken op een afgelegen onbewoond eiland gezet en ze worden door middel van fysieke training en psychische hulp geholpen om weer een hecht en gelukkig gezin te worden. Of dat gaat lukken moet blijken. Het lijkt me leuk om de aankomende afleveringen vanuit het oog van een Gezins- en KinderCoach de gezinnen en hun therapie te volgen. In de eerste aflevering wordt gelijk duidelijk dat het om 4 pubers gaat die op hun eigen wijze het huiselijk geluk dwarsbomen. Als je er van uitgaat dat iedereen vanuit liefde handelt dan kun je hier gelijk zien hoe pijn de liefde kan verwringen tot  iets zo destructief.  Geen vader, moeder of kind wil deze relatie met elkaar en toch gebeurt het.

Wat een mooie aflevering. Er gebeurde veel met de familie Douma en de familie Barten.

Bij de familie Douma speelt dat ze hun zoon Dario niet meer vertrouwen omdat hij thuis steelt en liegt. Toch hebben we tijdens de eerdere afleveringen gezien dat Dario een jongen is waar je wel degelijk op kan bouwen. Wat gebeurdt er dan binnen het gezin dat moeder en vader dit vertrouwen verliezen? Tijdens een prachtige oefening waarin Dario zijn angstige moeder moest redden uit het water, heeft Dario zijn eigen angst voor het water aan de kant gezet om er voor zijn moeder te kunnen zijn. De bedoeling was dat moeder weer vertrouwen in haar zoon zou krijgen. Het resultaat was dat Dario ook weer een beetje vertrouwen in zijn moeder kreeg. Heeft iemand er wel eens bij stil gestaan dat Dario ook het vertrouwen in zijn vader en moeder al verloren heeft? Stelen en liegen doet een kind niet voor niets. Het zit niet in het systeem van een pasgeborene dat hij later gaat liegen en stelen. Er is dus een reden dat hij dit doet. Laten zijn ouders hem te weinig vrij? Beschermen ze hem zo erg dat het beklemmend werkt voor Dario? Dario is een puber. Hij moet de wereld veroveren. Wanneer hij te veel beschermd wordt, krijgt hij die kans niet. Is dàt wat hier speelt in het gezin? Als Gezins- en KinderCoach zou ik veel meer kijken naar de reden waarom moeder Sanne haar zoon Dario niet vertrouwd i.p.v . in het verhaal te blijven zitten van het stelen en liegen. Misschien is er wel iets gebeurd in het leven van Dario waardoor moeder en vader hem zijn gaan overbeschermen? Deze oefening was een mooie stap naar wederzijds vertrouwen.

Bij de familie de Zwart werd er aan Elyza gevraagd om een beginnende ruzie na te bootsen zodat de coaches konden zien hoe moeder Miranda daar op reageert. Hierin zagen we dat moeder Miranda niet duidelijk en helder communiceert en een beetje klagend haar eisen neer legt zonder echt te luisteren naar Elyza. Is moeder Miranda zo bang voor haar eigen boosheid, die zoals we gezien hebben ook weleens resulteert in vandalisme, dat ze geen heldere grenzen meer kan stellen of dingen kan laten die niet belangrijk zijn? Tijdens een aantal oefeningen loopt het helemaal uit de hand en schopt Elyza haar broertje in zijn buik. Het blijft me treffen dat Elyza zegt: “Het spijt me. Ik wil het helemaal niet zo”. Ze geeft hiermee aan dat ze vast zit in een vicieuze cirkel waar ze niet uit kan komen. De coaches maken een aantal afspraken met Elyza.

1: Ze gaat leren door te krijgen dat ze boos wordt voordat ze het is. De andere familieleden lopen weg wanneer Elyza boos is.

2: Elyza uit veel dingen niet dus gedurende de dag mag Elyza aangeven dat de spanning oploopt.

Dit zijn goede bewustwordingsoefeningen maar ik hoop zo dat de coaches iets gaan doen met de woede van de moeder. Het lijkt mij dat Elyza iets uit wat niet van haar is.

 

Bij de familie Kamsteeg zien we moeder Claudia en dochter Marise naar elkaar toe trekken. Stiefvader Wouter komt door het wantrouwen dat hij nog steeds uit naar Marise wat gesepareerd te staan. Ik ben heel benieuwd of dit zich nog verder gaat voltrekken. Ik heb het vermoeden dat we uitkomen bij het gebruikelijke lastige punt bij samengestelde gezinnen. Nl in hoeverre heeft moeder moeten kiezen tussen Wouter of Marise en is Marise hier de dupe van geworden?

 

Ik ben heel benieuwd naar de volgende aflevering!

 

“Meester is boos op mij”

“Meester isboy-1563004 boos op mij”, vertelt mijn 11 jarige zoon. Het is een zinnetje die ik wel kan dromen. Hoe vaak ik deze zin al niet gehoord heb. En dan het trieste gezicht erbij van een kind dat het helemaal niet naar zijn zin heeft met zichzelf. Ik voel me machteloos. De spanning knijpt mijn keel dicht. Tegen beter weten in probeer ik het nog een keer. “Vertel eens wat is er gebeurd?” Het blijft echter (zoals altijd) angstvallig stil. Woorden zijn lastig voor een kind dat overloopt van emotie. Ook de emotie blijkt lastig te onderzoeken. Wat is het nu? Verdriet, angst, boosheid? Sinds kort is het gevoel schaamte aanwezig. Wat gebeurt er toch veel in een kinderleven. Het socialiseren met anderen brengt veel emoties te weeg. Een kind vraagt zich rond een jaar of tien af wie hij of zij is en hoe anderen naar hem kijken. Het verschil tussen elkaar wordt opeens gezien en benoemd. Zijn eigenwaarde wordt op de proef gesteld. Waar Dante vroeger nog een groot probleem had met het idee dat meester boos op hem was, blijkt de emotie nu te zijn ontstaan door het gevoel dat de rest van de klas zag dat hij van meester schrok. “Ik schaamde me kapot!” Een nieuwe fase. Zijn wereld wordt groter. In deze nieuwe fase is een aai over zijn bol en een kus niet meer voldoende. Dante wil begrijpen en begrepen worden. Maar hoe doe je dat nu als moeder, als je keel dichtgeknepen zit van de spanning en met een kind wat zelf nauwelijks uit zijn woorden kan komen.

Terwijl ik met Dante op de bank ga zitten, overdenk ik de situatie. Elke keer als ik naar mijn kinderen kijk en zie door welke fases ze heen gaan, stap ik een klein beetje in mijn eigen kindertijd. Elk kind spiegelt een ander facet in mij. Vanuit mijn volwassen rol kan ik maar moeilijk begrijpen dat Dante zich zorgen maakt. Echter in contact met mijn innerlijk kind begrijp ik dat heel goed. Wat ziet de wereld er anders uit vanuit de afhankelijkheid van een kind. Ik kan me nog goed de momenten herinneren dat ik me intens schaamde voor iets wat voorgevallen was. Ik kan me nog herinneren hoe blij ik was als de school uit was en ik in een rechte lijn naar huis kon rennen. Ik kan de steen in mijn maag nog voelen als ik dacht aan de volgende dag, waarop ik weer die klas in zou moeten. “Daar word je sterk van!”, hoor ik mijn moeder zeggen. Ik vraag me af wat mijn eigenwaarde meer aangetast heeft: het socialisatie proces of mijn moeder die niet in contact kon komen met haar innerlijk kind en elke emotie wegwuifde.

Dan heb ik het antwoord op mijn vraag. Ik omarm in stilte het kind in mij wat met Dante mee resoneert. Ik geef haar een knuffel en hou haar dicht tegen me aan. De spanning zakt. Op dat moment komt er ruimte bij Dante. Hij gaat vertellen. Samen vertellen we over onze ervaringen. Hij over de schaamte die hij vandaag gevoeld heeft en ik over mijn ervaringen op school waarbij ik mij schaamde. Samen moeten we er om lachen. De spanning is gebroken.