Categorie archief: Blogartikelen

Contact met je innerlijk kind

Acceptatie

Vlak na de geboorte, wanneer de baby nog alert met heldere ogen de wereld in kijkt, heeft hij al behoefte aan acceptatie. Met al je zintuigen absorbeer je acceptatie. Twee armen die je stevig vasthouden, koesterende geluidjes en liefdevolle ogen die je  welkom heten op  deze wereld. Dat is de ontvangst die je elke baby gunt.
Toch gaat het in veel gevallen niet op deze idyllische manier. Kinderen worden onder soms moeilijke omstandigheden geboren met veel pijn en weerstand bij de moeder. De moeder is soms nog in shock van de bevalling om gericht aandacht aan de baby te kunnen geven. Het komt ook voor dat de ouders teleurstellingen moeten verwerken omtrent het geslacht van de pasgeborene, de fysieke gezondheid of de gang van zaken gedurende de bevalling. Kortom, met die eerste behoefte aan acceptatie gaat nogal eens iets mis.

Acceptatie betekent jezelf aanvaarden
Acceptatie betekent jezelf aanvaarden zoals je bent. Fysiek, emotioneel en mentaal. Omdat je als kind spiegelt wat je ouders je laten zien, zal jouw gevoel van acceptatie ook afhangen van hoe je ouders over zichzelf denken en met zichzelf omgaan. Accepteren zij zichzelf? Realiseer je dat jouw ouders jou geen acceptatie konden geven op de punten waarin ze zichzelf niet of niet genoeg accepteren.

Kun je het leven accepteren zoals het zich aandient?
Wanneer je te weinig acceptatie hebt gekregen, zul je dat ook merken aan de mate waarin je het leven kunt accepteren zoals het is. Ga je het gevecht met het leven aan of trek jij je terug uit het leven? Acceptatie staat ook aan het begin en het eind van elk nieuw proces. Je zult eerst je huidige situatie moeten accepteren, voordat je hem kunt veranderen. Anders wordt het nieuwe proces een gevecht tegen het oude proces en ontstaat er uiteindelijk niets nieuws. Dan voel je alleen maar oude pijn.

Weerstand
Weerstand is een vorm waarin het gebrek aan acceptatie zich verschuilt. Mensen met veel weerstand tegen alles en iedereen hebben moeite zichzelf te accepteren zoals ze zijn. Het is niet erg, maar realiseer je dat.

Oefening
Maak eens een lijst van alles waar jij je tegen verzet. Hieronder vind je een aantal suggesties.
• Wat vind je niet leuk / mooi aan jezelf qua uiterlijk / gedrag / mogelijkheden?
• Wat vind je niet leuk / mooi aan anderen qua uiterlijk / gedrag / mogelijkheden?
• Welke situaties blijven rondspelen in je hoofd?
• Waarover maak jij je zorgen?
• Welke teleurstellingen ervaar je?
• Waar maak jij je boos over?
• Wat frustreert je?

Wanneer je lijst klaar is, en daar mag je best een paar dagen over doen, dan zie je helder welke dingen jij niet accepteert. Kijk dan eens goed naar de lijst en bepaal wat je echt niet kunt accepteren. Dat zet je bovenaan. Zet zo alles op volgorde. Je zult dan zien dat veel punten op elkaar lijken, op hetzelfde neerkomen of aan elkaar gerelateerd zijn.
Maak dan het besluit dat je jezelf helemaal wilt accepteren zoals je bent. Zeg daarbij de volgende affirmatie hardop, net zo lang tot je er in gelooft:
‘Ik accepteer mezelf en ik houd van mezelf met al mijn gebreken en tekortkomingen, voor de volle honderd procent’
Wanneer je nu nog een keer naar je lijst kijkt zul je zien dat de punten qua intensiteit in kracht verloren hebben. Alles begint bij het accepteren van jezelf!

Onderdeel uit het boekje “Vitaal met je innerlijk Kind”

 

Terugblik op 2017

Het einde nadert van 2017. Voor mij een bewogen jaar met een uit- en intrekkende zoon. Het grote loslaten, de tranen op de raarste momenten (bijvoorbeeld wanneer ik automatisch het favoriete brood van mijn zoon pak), het oprapen van het leven met zijn tweeën, wennen aan de vrijheid, lege wasmanden en een woonkamer die er aan het einde van de dag nog net zo opgeruimd uitziet als aan het begin van de dag… en dan plots ziet dat leven er weer heel anders uit. De badkamer dagelijks weer een smeerboel, overal kleren rondslingeren (vooral in de wasmand), dan toch dat brood maar weer kopen waar ik net afscheid van had genomen. Het leven is weer vol. Gezellig vol. Het gevoel dat ik vooral nog even wil genieten van de laatste maanden dat hij bij mij is, viert hoogtij.

Dat is een gevoel wat ook opgeroepen wordt in de media. Genieten van elkaar, warmte en liefde zenden. Dus daar zal dit gevoel ook wel voor een deel  vandaan komen.  Daarbij vergeet ik dan gemakshalve maar even alle strijd die ik innerlijk ervaar wanneer ik voor de zoveelste keer de troep moet opruimen terwijl ik eigenlijk gewoon aan mijn werk wil. “Ik werk”,  vertel ik de kinderen regelmatig. “Ik werk hard en veel!” “Daar plukken jullie ook de vruchten van”,  tier ik als het me even te veel wordt, wanneer ze op de bank zitten te luieren en de kopjes om hun heen opgespaard worden.  Tegelijkertijd weet ik ook dat het mijn onmacht is om een balans te vinden tussen werk en moederschap die deze woorden uit mijn mond laat komen. En die balans zal ik wel nooit vinden. Het afgelopen jaar heb ik ervaren hoe ik me volledig op mijn werk kon richten. Maar moederschap is voor het leven.  Natuurlijk wil ik bij mijn kinderen zijn wanneer het nodig is. Natuurlijk rol ik nog steeds de rode loper uit wanneer ze ergens om vragen, wat ik kan geven. Ik zie mijn moeder hetzelfde doen. Zijn mijn kinderen dan verwend? Ben ik verwend? Wanneer je naar mijn kinderen kijkt vanuit het milieu van armoede en tekorten,  dan ‘Ja’ ze zijn enorm verwend. Het zijn Lucky Bastards om het op zijn Engels te zeggen.

Terwijl de berichten over licht en naastenliefde  mijn tijdlijn van facebook vullen, bemerk ik bij mezelf wrevel. Ik luister aandachtig naar de gedachtes die gestuurd worden door de wrevel.  Zinnen als: Ja jemig, waarom nu? En hoe dacht dat je dat dan voor elkaar te krijgen als we nog niet eens onszelf liefhebben? Je dacht zeker dat dit mogelijk was terwijl je jezelf niet accepteert? Ik geef de wrevel vrij spel en ontdek prachtige volzinnen waarin ik mezelf afkeur en dit even heerlijk kan projecteren op de fraaie boodschappen die langs mijn tijdlijn komen. De gedachten die het langst blijven en het uitgebreidst langs komen zijn het interessants. Ik voel de boosheid borrelen en ik zou iedereen op die tijdlijn wel even willen zeggen dat ze meer van zichzelf moeten houden. Niet mogen maar moeten!  Wat een geweldig cadeau zo op het eind van 2017! Ik heb nog  9 uur de tijd om lief te zijn voor mezelf en ook zelf te gaan geloven dat ik van 2017 een goed jaar heb gemaakt met mijn tekortkomingen, boze buien en eigenaardigheden. Want die horen er ook bij in 2018!

Kind in zijn Kracht

Kinderen staan nog dicht bij hun gevoel. Hoe jonger ze zijn, des te makkelijker ze hun gevoel uiten. Omdat een klein kind nog helemaal niet weet wat gevoel is, speelt de opvoeding daarin een grote rol.
Een kind voelt alleen maar en geeft onmiddellijk uiting aan wat hij voelt. Een baby huilt wanneer hij het niet fijn heeft, een peuter kan  al flink boos worden of zich angstig achter jou verschuilen. De uitingen van hun gevoelens zijn direct en helder. Jouw reactie maakt dat het kind gaat begrijpen dat hij een emotie voelt, dat hij weet wat hij voelt, waarom hij het voelt en of de uiting van het gevoel gewenst of niet gewenst is. Jouw kind leert van jouw liefdevolle reflectie op zijn gedrag.

Veilig versus onveilig

Op het moment dat een kind uiting geeft aan zijn gevoel, zegt hij eigenlijk dat zijn wereldje op dat moment niet veilig is. Als ouder heb jij de taak die veiligheid weer te realiseren. Een liefdevolle knuffel en op latere leeftijd een goed gesprek erbij maken dat je kind zich weer veilig voelt en verder kan met zijn leven. Jouw reactie op de gevoelens van je kind zijn dus bepalend voor hoe jouw kind op latere leeftijd omgaat met zijn gevoel. En daar gaat in de praktijk van alledag nog wel eens wat mis.

Ik neem je in dit boek mee in de wondere wereld van jouw kind en zijn emoties. Je gaat leren dat er een groot verschil bestaat tussen een emotie en een gevoel. Dat kennis van je emoties en gevoelens de basis is voor een gezonde communicatie met de buitenwereld. Ook ga je leren dat het kind van deze tijd hypergevoelig is voor alle emoties en gevoelens van jou als ouder en hoe je je kind daarbij kunt ondersteunen om op een gezonde manier zijn gevoelens te leren kennen.

Opvoeding
Een gevoel is eigenlijk niets anders dan energie in beweging. Omdat je de hele dag door emoties en gevoelens hebt, is het van belang daarmee te leren omgaan. Dat begint bij het herkennen van dat wat er in het lichaam gebeurt en daar weer woorden aan geven.
Een kind leert stap voor stap zijn eigen gevoelens en emoties kennen. Hij ziet hoe zijn vader en moeder op hem reageren wanneer een bepaald gevoel of emotie zich aandient. Hij leert door de reactie van zijn vader en moeder wat er in zijn lijfje gebeurt. Ook leert hij door goed te kijken naar zijn vader en moeder hoe hij het gevoel of de emotie kan verwerken. Emoties en gevoelens horen bij het leven. Zolang we er niet in verstrikt raken, verrijken emoties ons bestaan.

Emoties als communicatiemiddel

Emoties zijn een communicatiemiddel. Je kunt door middel van een emotie aan de buitenwereld laten zien hoe je je voelt en wat iemand of een ervaring voor jou betekent. Emoties verdiepen de relaties die je hebt en je leert jezelf erdoor beter te begrijpen. Hierdoor kun je je makkelijker door het leven bewegen en meer in het leven bereiken. Dat wisten ze in de oudheid al. De uitspraak ‘Ken uzelve’ is al teruggevonden in de vierde eeuw voor Christus op de tempel van Apollo in Delphi.
Om zichzelf te leren kennen, is het dus noodzakelijk dat een kind zijn emoties leert kennen, benoemen, accepteren en ermee om leert gaan. Daar heb je als ouder een heel belangrijke functie in. Soms kom je er ook achter dat het begeleiden van je kind met zijn emoties niet zo makkelijk is. Om volledig te begrijpen hoe emoties werken en hoe jij je kind kunt helpen met bepaalde emoties om te gaan, moet je eerst weten hoe de hersenen werken, waar emoties toe dienen, waar ze vandaan komen en hoe een kind in deze tijd emoties oppakt.

Uit het boek: Kind in zijn Kracht

 

Van spelend kind naar masker (gedicht)

 

Als je
meedeint
met het leven
de dualiteit
je hoofd verlaat
Als je
je vrij voelt
om te geven
als je
hart je hoofd verslaat

Als je
beseft
dat emoties
in je hoofd
worden gevoed
als je weet
dat het alleen
beweging is
wat je lijf
uit moet

Als je
Voelt
dat het leven
echt is
dat de pijn
Je lijf beslaat
als je
alleen nog maar
hoeft te voelen
hoe het weer
je lijf verlaat

Als je
weet
dat verdriet
diep zit
Als je
het telkens
tegenkomt
En
Als je niet
meer vecht
waardoor
er steeds meer
geluk en ruimte komt

 

Als je je
eigen innerlijk
kind leert kennen
als ze
niet meer
als stip
aan de horizon staat
Als je
samen met haar
hand in hand
door het leven gaat

Als je
kan doorleven
waarom je voelt
waarom je doet
Als je ervoor
kan zorgen
dat je
eigen innerlijk kind
goed wordt doorvoed
Als ze dan gezien
wordt en erkend
en ze met hart en ziel
wordt beschermd

Als je
doorhebt wie ze is
en haar vertrouwen
hebt gewonnen
Als je
hart zich opent
en je je
helemaal kan geven
Als je dat kan
pas dan
kan je
voluit
gaan leven

 

Geschreven door een deelnemer van de training ‘Open je Hart’

Van spelend kind naar masker (deel 7)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

De weg terug naar je spelend kind

Hoe kom je nu van het spelend kind met masker weer terug bij het spelend kind dat open de wereld in kan kijken en zichzelf wil ontwikkelen? Het cruciale punt ligt bij het punt van protest. Vanaf daar kun je terug in het spelend kind vallen maar ook stevig doorstappen naar boosheid, schuld en masker. We hebben gezien dat het spelend kind met masker moeilijker aan de buitenwereld duidelijk kan maken dat het geruststelling nodig heeft. Door je bewust te worden van je eigen kwaliteiten, je overtuigingen en de manier waarop je reageert wanneer je je onveilig voelt, kun je het punt van protest anders in gaan vullen zodat je daadwerkelijk gehoord wordt en het niet nodig is om door te stappen. Een ander punt dat interessant is, is het punt van masker. Een masker is niet zo zeer slecht. Het zijn prachtige kwaliteiten die je opbouwt in het leven. Ieder mens bouwt aan zijn kwaliteiten om uiteindelijk de unieke persoonlijkheid te worden die je bent. Jouw kwaliteiten gaan je pas in de weg zitten wanneer je geen andere reactie kunt geven dan vanuit die kwaliteiten. Op zo’n moment wordt je beperkt door je kwaliteiten. Door in te zien dat deze kwaliteiten van jou maar een deel zijn van wie je werkelijk bent, wordt je misschien een klein beetje nieuwsgierig naar wie je nog meer kunt zijn. Het spelende kind is dan al weer geboren….

In de boeken  ‘Mam, heb jij dat nou ook?’  en ‘Vitaal met je Innerlijk Kind” van Sylvia Leegwater vind je meer over het thema ‘Van spelend kind naar masker’.

 

Van spelend kind naar masker (deel 6)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Masker

De volgende stap is dan snel gemaakt. De negatieve overtuiging van hemzelf belemmert het kind om zich als spelend kind te blijven gedragen en de wereld te ontdekken. Deze overtuiging staat de onschuld en de veerkracht van het kind in de weg. De volgende stap is dan ook dat het kind de overtuiging niet meer wilt voelen en dit doet hij door camouflerend gedrag te ontwikkelen. Hij zet een masker op. Stel je voor dat het kind aan zichzelf heeft weergegeven dat hij niet goed genoeg is. Het gedrag wat hij dan kan ontwikkelen is dat hij de behoefte van de ander leert lezen en aansluitend kan verzorgen. Zo zal hij vaak van de ander te horen krijgen dat ze blij zijn dat hij er is en dat hij zo goed weet wat de ander nodig heeft. Het spelende kind leert kwaliteiten aan het in het leven om zijn overtuiging “Ik ben niet goed genoeg”niet te hoeven voelen. De twee voelsprieten die hij ontwikkeld om de behoeftes van de ander te kunnen “lezen” groeien en worden steeds gevoeliger. Een blik op de ander is genoeg om te weten wat de ander nodig heeft. Niet alleen wat mama nodig heeft maar ook papa en oma en opa en broer en zus en later vriendjes en vriendinnetjes, juffen en meesters, en weer later een partner en collega’s. Door zich volledig op de ander te focussen krijgt hij veel complimenten en deze complimenten zorgen er voor dat hij zijn eigen overtuiging “Ik ben niet goed genoeg” niet meer voelt of zelfs vergeet.

Doordat de focus bij de ander ligt en niet bij zichzelf zal het kind op den duur geen contact meer hebben met zijn eigen behoeftes. Het is een spelend kind met een masker geworden. Het spelend kind met masker wil zich nog steeds ontwikkelen. Tijdens de nieuwe ervaringen zal hij aanlopen tegen momenten van onveiligheid en zoeken naar geruststelling. Echter…. dit spelend kind met masker kan geen hulp meer vragen voor zichzelf. Hij kan alleen nog maar zien wat de ander nodig heeft. Op zoek naar geruststelling zal hij dan ook de ander gaan helpen. Zijn onveiligheid blijft en zal doorslaan in boosheid omdat hij niet gerustgesteld wordt, niet gezien wordt in zijn behoeftes. Door dat hij boos wordt duwt hij de ander van zich af. Dit roept gelijk de volgende crisis op. Wat is het bestaansrecht nog van dit spelende kind met dit masker als er geen mensen meer zijn die hij kan helpen? De overtuiging “Ik ben niet goed genoeg” wordt in de volgende stap nog steviger geïmpregneerd en hij zal nog beter zijn best doen om voor de ander klaar te staan. Tevens worden situaties waarin hij tijd aan zichzelf besteed uit de weg gegaan. Zelfontwikkeling en groeien in je mogelijkheden zal dit spelende kind met masker dus niet doen *

Er zijn natuurlijk meer soorten masker dan bovenstaand voorbeeld. Zo heb je ook een masker die gebouwd is op de overtuiging “Ik heb geen controle”. Dit masker creëert kwaliteiten waarmee hij de controle kan behouden voor zichzelf. Ook heb je het masker dat de kwaliteiten beheerst van het samenwerken. Dit gedrag is opgebouwd uit de overtuiging “De wereld is een gevaarlijke plek”. Er zijn in totaal 9 verschillende maskers. Wat ze gemeen hebben is dat ze het spelend kind met masker ervan weerhouden om te groeien. Het masker maakt dat ze zich alleen kunnen richten op de dingen waar hun focus op ligt.

Van spelend kind naar masker (deel 5)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Schuld

De baby voelt die boosheid ook maar is nog niet bij machte om papa of mama fysiek weg te duwen. Toch kun je duidelijk zien wanneer een baby boos is. Boosheid is echter geen fijne energie. Een kind is nog zo verbonden met mama dat het wegduwen van mama een nog groter probleem oplevert. Namelijk de angst om niet te overleven. In de jaren dat je nog zo afhankelijk bent van mama en papa is het bijna onmogelijk om juist die mensen buiten te sluiten. Dus wat doet het kind? Hij trekt de boosheid weer naar binnen en praat zichzelf een schuldgevoel aan. Hoe kon hij nu zo boos zijn op mama? Ze is altijd zo lief voor hem. Ze geeft zulke heerlijke knuffels. Het kind creëert een schuldgevoel dat het mama of papa zo ver heeft weggeduwd en de energie van de boosheid wordt omgezet in een negatieve overtuiging naar zichzelf. “Ik ben ook zo onhandig!” “Ik ben dom” “Ik kan niets goed doen” etc. Hier ontstaan de eerste overtuigingen waarop het kind zijn karakter bouwt.

Van spelend kind naar masker (deel 4)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Boosheid

Stel je voor dat er op het moment van het trauma niemand aanwezig was die de baby kon troosten. Het kind huilt om hulp maar er komt niemand. Of mama of papa komen wel en pakken de baby wel vast maar het voelt nog steeds niet veilig. Misschien zijn papa en mama met hun hoofd wel bij hele andere zaken dan de baby? Of misschien is papa of mama wel boos terwijl ze de baby vasthouden. Beidde opties maken dat de baby zich niet veilig kan gaan voelen. Op het moment dat de veiligheid niet hersteld wordt, slaat de baby door in boosheid. Boosheid om het niet gezien of gehoord worden. De boosheid richt zich dus op de ouders die het kind niet horen. In dit voorbeeld van een baby is boosheid misschien een beetje lastig te plaatsen. Maar stel je eens voor dat we al over een peuter praten. De peuter is de wereld aan het ontdekken. Hij klimt op de bank en roetsjt van het kussen af. Dit heerlijke baasje stoot daarbij met zijn koppie tegen de tafel en laat daar nu net een prachtige vaas met bloemen op staan. De vaas valt en de bloemen en het water liggen over de vloer. Op dat moment komt mama binnen en ze ziet de ravage. Haar aandacht gaat op dat moment naar de vaas en de bloemen die stuk op de grond liggen. Terwijl ze naar de huilende peuter loopt om hem te troosten voelt ze ook dat het even genoeg is geweest voor vandaag. Haar frustratie over de puinhoop en de geknakte bloemen is op dat moment zo groot dat ze niet de veilige haven voor de peuter kan zijn. De peuter voelt geen veiligheid en zijn roep om hulp slaat om in boosheid. Waarom ziet mama niet dat hij pijn heeft? Waarom ziet mama niet dat hij geschrokken is? In zijn boosheid duwt hij heel hard tegen mama’s armen en wurmt zich los. Boos als hij is gaat hij op de grond liggen en heel hard huilen. Als mama hem wil vastpakken duwt hij haar nog verder weg. In boosheid duw je mensen weg. Je zet je grens. Tot hier en niet verder. Boosheid is een enorm krachtige energie die iedereen letterlijk wegduwt uit jouw energie.

Zolang de veiligheid hersteld wordt in de vorige stap blijft het kind een spelend kind. Wanneer de veiligheid niet hersteld wordt, stapt het kind door in het proces en is er geen weg meer terug naar het spelende kind. Vanaf nu is het onomkeerbaar dat het kind een masker creëert.

Van spelend kind naar masker (deel 3)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Protest

Wanneer er iets heeft plaatsgevonden wat het spelende kind niet begrijpt dan schrikt het en het voelt zich onveilig. De eerste pure reactie op onveiligheid zien we terug bij de baby. De handjes in de lucht en huilen. Het lijkt wel of de baby wil zeggen: ‘Help ik voel me niet fijn. Wil je me even geruststellen.’ Een warme knuffel van papa of mama zal de onveiligheid al snel doen verdwijnen. De baby gaat zich weer veilig voelen en wordt weer het spelende kind dat de wereld wil ontdekken. De veiligheid zal de eerste 9 jaar simpelweg hersteld kunnen worden door een knuffel. Als het kind eenmaal 9 is volstaat een knuffel niet meer. Het kind is wakker geworden uit de magische wereld en deze nieuwe wereld wil hij begrijpen. Daarom wil het kind vanaf negen jaar ook uitleg over wat er heeft plaatsgevonden. Om zich weer veilig te voelen, zoekt het kind troost en uitleg. Begrip over de traumatische ervaring is een belangrijk aspect om zich weer veilig te kunnen voelen. Stel dat het nog eens gebeurd dan wil het kind wel weten wat hij zojuist heeft ervaren en misschien wil het kind ook wel weten wat hij er aan kan doen. Zolang de veiligheid hersteld wordt is er niets aan de hand. Het kind is geschrokken en gerustgesteld. Het kan weer verder spelen.

Van spelend kind naar masker (deel 2)

De stappen die we als kind doorlopen zjin: spelend kind, trauma, protest, boosheid, schuld en masker. Elke keer als we dit rondje lopen, verdiepen we het masker en verkleinen we het spelend kind in onszelf. De aankomende dagen neem ik je mee in alle stappen van dit proces zodat je inzicht krijgt in wat jouw spelend kind blokkeert en, misschien nog wel belangrijker, je de vrijheid gaat voelen haar te laten stralen.

Trauma

Het spelende kind ontdekt hoe de wereld in elkaar zit. Als baby ontdekt hij dat er zwaartekracht is en met drie maanden ontdekt de baby dat er afgescheidenheid is tussen hem en zijn moeder. De baby wordt een dreumes, een peuter en een kleuter. Het leert zijn eigen lijfje kennen en bewegen. Ook leert hij dat je nat en misschien wel koud wordt van regen, dat de zon lekker warm is maar dat je je daar ook aan kan verbranden. Het spelende kind leert van elke nieuwe ervaring en hij slaat deze nieuwe ervaring als een soort blauwdruk op in zijn hersenen. Soms komt het spelende kind iets tegen waar het van schrikt. Een kachel die heet is, mama die boos is omdat hij helemaal nat is geworden van het spelen in een plas, eten wat bitter smaakt etc. Deze ervaringen geven hem een onveilig gevoel. Ook de emoties van de mensen om hem heen kunnen verwarrend zijn. ‘ Mama lacht wel maar ze voelt niet blij. Papa is heel boos maar ik weet niet wat ik gedaan heb.’ Je kunt je vast voorstellen dat hierbij veel verwarring of schrikmomenten komen kijken. Wat maakt dat het water uit de kraan de ene keer koud is en de andere keer heet? Waarom is mama de ene keer boos en de andere keer blij? De wereld geeft geen consistent beeld en dat betekent dat het spelende kind al lerende een hoop schrikmomenten ervaart waarbij hij zich even niet meer veilig voelt. Naarmate het kind ouder wordt zullen deze schrikmomenten afnemen. Het spelende kind begrijpt beter hoe de wereld in elkaar zit en zal minder ervaringen tegen komen waar onbegrip aan te pas komt. De momenten waar dit onbegrip wel aanwezig was, voelen onveilig en dit noemen we trauma. Eigenlijk kun je stellen dat elke ervaring waarin we ons onveilig voelen een trauma is. Voor een kind zullen de redenen achter het trauma kleiner zijn dan voor een volwassene maar dat maakt voor het trauma niet uit. De energie van het trauma loopt in alle gevallen de zelfde weg en heeft het zelfde resultaat. De grote van het trauma maakt daarbij niet uit.